Η αγία νεομάρτυς Λυδία η Ρωσίδα (20 Ιουλίου 1928) και οι συν αυτή στρατιώτες Κύριλλος και Αλέξιος. Μια συγκινητική ιστορία που λέει πολλά…

Από το περιοδικό της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους (υπό την πνευματική πατρότητα του Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας), «Αγιορείτικη Μαρτυρία»:
Η Λυδία, κόρη ενός ιερέως της πόλεως Ούφα – βρίσκεται στη δυτική Σιβηρία, στις όχθες του ομωνύμου ποταμού – γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1901. Από παιδί ήταν ευαίσθητη, στοργική και αγαπητή από όλους. Φοβόταν την αμαρτία και κάθε τί που δεν το επέτρεπε ο νόμος του Θεού. Μόλις τελείωσε το παρθεναγωγείο στα δεκαεννιά της χρόνια, παντρεύτηκε και αμέσως έχασε τον άνδρα της στον εμφύλιο πόλεμο με την αναχώρησι του Λευκού(τσαρικού) Στρατού.

Η Ρωσίδα Νεομάρτυς Λυδία

Η ΡΩΣΙΔΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΛΥΔΙΑ
και οι στρατιώτες Κύριλλος και Αλέξιος

 

«ένεκά σου θανατούμεθα όλην την ημέραν
ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής»
(Ρωμ. η' 36)

Η Λυδία, κόρη ενός ιερέως της πόλεως Ούφα¹, γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1901. Από παιδί ήταν ευαίσθητη, στοργική και αγαπητή από όλους. Φοβόταν την αμαρτία και κάθε τι που δεν το επέτρεπε ο νόμος του Θεού. Μόλις τελείωσε το παρθεναγωγείο στα δεκαεννιά της χρόνια, παντρεύτηκε και αμέσως έχασε τον άνδρα της στον εμφύλιο πόλεμο με την αναχώρησι του Λευκού (τσαρικού) Στρατού.

Ο πατέρας της, από τις πρώτες αρχές του σχίσματος των «Ανακαινιστών»² που οργανώθηκε από τους Μπολσεβίκους το 1922, προσχώρησε σ' αυτό. Η θυγατέρα του τότε γονάτισε μπροστά στα πόδια του πατέρα της και είπε: «Δώσε μου την ευχή σου, πατέρα, να σ' αφήσω, για να μη σε δεσμεύω στη σωτηρία της ψυχής σου». Ο γέρων ιερέας ήξερε καλά την κόρη του, όπως ήξερε καλά και το εσφαλμένο της κινήσεώς του. Δάκρυσε και, δίδοντας την ευλογία του στη Λυδία να ζήση μόνη της, της είπε προφητικά: «Κοίταξε, κόρη μου, όταν κερδίσης το στεφάνι σου, να πης στον Κύριο ότι παρόλο που φάνηκα πολύ αδύνατος για αγώνα, ωστόσο δεν σε εμπόδισα, αλλά σου έδωσα την ευχή μου». «Θα το πω, πατέρα», του είπε εκείνη φιλώντας του το χέρι και προβλέποντας έτσι κι αυτή προφητικά το μέλλον.

Η Λυδία πέτυχε να διοριστή στην δασονομική υπηρεσία και το 1926 μετατέθηκε στην κολλεκτίβα υλοτομίας της περιοχής, όπου δούλευε κοντά στους πιο χαμηλόμισθους εργάτες. Εδώ ήρθε αμέσως σ' επαφή με απλούς ανθρώπους του ρωσικού λαού, τους οποίους αγαπούσε πολύ και οι οποίοι ανταποκρίθηκαν με τον ίδιο τρόπο. Οι ξυλοκόποι και οι οδηγοί, που είχαν σκληρυνθή από τη δουλειά μέσα σε δύσκολες συνθήκες, αφηγούνταν με κατάπληξι ότι στο γραφείο του Τμήματος Υλοτομίας, όπου ερχόταν σε επαφή μαζί τους η Λυδία, τους διαπερνούσε ένα γνώριμο αλλά τώρα μισοξεχασμένο αίσθημα, παρόμοιο μ' εκείνο που είχαν νιώσει κάποτε, όταν πριν την επανάστασι είχαν πάει να υποδεχθούν την περίφημη εικόνα της Παναγίας από το χωριό Μπογκορόντσκογιε της περιφερείας της Ούφα. Στο γραφείο δεν ακούγονταν πια άσχημες κουβέντες, βρισιές και καυγάδες. Τα πάθη είχαν εκλείψει και οι άνθρωποι έγιναν ευγενικώτεροι μεταξύ τους.

Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ για τον όρκο. ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΘΕΪΑΣ ΜΕΣῼ ΤΟΥ «ΛΑΪΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ».

 

Πειραιεύς 16 Ιουνίου 2010

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Η αδήριτος ιστορική πραγματικότης και ο καταιγισμός των επιθέσεων κατά της ζώσης αποκαλύψεως του Τρισαγίου Θεού και της ιδιοπροσωπείας του ευσεβούς ημών Γένους με αναγκάζει να ενημερώνω ως Επίσκοπος της Εκκλησίας το εμπεπιστευμένο στην διακονίαν μου λαόν του Θεού δηλώνων κατηγορηματικώς ότι δεν επιθυμώ καμμία δημοσιότητα ούτε αποβλέπω σε οποιαδήποτε καταξίωση. Άλλωστε η παρά την αναξιότητά μου άμετρος ευεργεσία του Θεού στο ταπεινό πρόσωπό μου αφ' ενός μεν με υποχρεώνει αδιαπτώτως να διασαλπίζω την αλήθεια της Εκκλησίας αδιαφορών δια το οιοδήποτε κόστος και αφ' ετέρου με έχει ουσιαστικώς κατ' άνθρωπον ολοκληρώσει ώστε να μην επιδιώκω η να επιθυμώ κάτι περισσότερο.

Η πρόσφατος Απόφασις της 3^ης Ιουνίου ε.έ. του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων  με την οποία κατεδικάσθη η πατρίδα μας για παραβίαση αρνητικώς του άρθρου 9 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως των Δικαιωμάτων του ανθρώπου περί της θρησκευτικής ελευθερίας και του δικαιώματος σε αποτελεσματική προσφυγή θέτοντας στο στόχαστρο τα άρθρα 218 και 220 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας αναφορικά με την ορκοδοσία των μαρτύρων και κρίνοντας ότι «τα εν λόγω άρθρα παραβιάζουν το δικαίωμα της Θρησκευτικής ελευθερίας καθώς κάποιος μάρτυρας είναι υποχρεωμένος να αποκαλύψη τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, ώστε να δώση τον πολιτικό όρκο» και η ακολουθήσασα επιστολή του Προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Κ. Παπαϊωάννου προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης για να υπάρξη στο αμέσως προσεχές διάστημα σχετική νοοθετική πρωτοβουλία γά την αντικατάσταση του θρησκευτικού όρκου από τον πολιτικό επικαιροποιούσα παλαιοτέρα προσπάθεια του 2008 για το αυτό θέμα μας υποχρεώνει να αναφέρωμε τα ακόλουθα:

1. Μόνιμος και σταθερός στόχος των ελεγχομένων από διεθνιστικό σιωνιστικό λόμπυ οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η αποθρησκειοποίηση των κρατών μελών και η αναγκαστική επιβολή με το δήθεν κοσμοείδωλο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προβάλλουν κατά το δοκούν και το συμφέρον τους της πλήρους κυριαρχίας του λαϊκού κράτους και της διαρρήξεως των δεσμών της Εκκλησίας με το Έθνος και της ευθείας προσβολής και καταργήσεως των χριστιανικών καταβολών της Ευρωπαϊκής Ηπείρου.

Γέροντας Παίσιος.”Βλέπω τι μας περιμένει, γι’αυτο πονάω”

Περνούν τα χρόνια και τί δύσκολα χρόνια! Δεν τελειώνουν τα θέματα. Βράζει το καζάνι. Αν δεν είναι λίγο δυναμωμένος κανείς, πώς θα μπορέση να αντιμετωπίση μια δύσκολή κατάσταση;

Ο Θεός δεν έκανε ανεπρόκοπους ανθρώπους. Πρέπει να καλλιεργήσουμε το φιλότιμο. Αλήθεια, Θεός φυλάξοι, αν γίνη ένα τράνταγμα, πόσοι θα σταθούν όρθιοι; Πριν από τον πόλεμο του '40 , στην Κόνιτσα, εκεί που είχα το μαραγκούδικο ήταν η αγορά και έφερναν οι χωρικοί καλαμπόκι, σιτάρι κ.λπ.

Μερικοί πλούσιοι -τί πλούσιοι, αυτοί δηλαδή που έπαιρναν κάποιους τόκους από τις Τράπεζες-, όταν πήγαιναν οι καημένοι οι χωρικοί το καλαμπόκι στην αγορά, για να το πουλήσουν, αυτοί το κλωτσούσαν με το πόδι και ρωτούσαν πόσο έχει. Όταν ήρθε ο πόλεμος και αναγκάσθηκαν να τα
πουλήσουν όλα, «καλημέρα» έλεγε ο ένας, «έχεις καλαμπόκι;» ρωτούσε ο άλλος.

Γι' αυτό τώρα να ευχαριστήτε τον Θεό για όλα. Κοιτάξτε να ανδρωθήτε. Σφιχτήτε λιγάκι. Βλέπω τί μας περιμένει, γι' αυτό πονάω. Μην αφήνετε τον εαυτό σας χαλαρό. Ξέρετε τί τραβάνε αλλού οι Χριστιανοί; Στην Ρωσία μέσα στα κάτεργα. Τί δυσκολίες! Πού πνευματικά βιβλία! Αφήστε την Αλβανία. Δυστυχία! Δεν έχουν να φάνε. Ούτε Εκκλησίες άφησαν ούτε μοναστήρια.Τα ονόματά τους τα άλλαξαν και αυτά, γιατί δεν ήθελαν να ακούγωνται χριστιανικά
ονόματα.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς για σκάνδαλα Ρ/Καθολικών, Έλτον Τζον, Τεκτονισμό, και υποκρισία της «δήθεν εκσυχρονιστικής Δημ. διοίκησης στην Ελλάδα

Με  αφορμή τα προκύπτοντα θέματα επικαιρότητας, όπως τα σκάνδαλα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, την βλάσφημη δήλωση του Έλτον Τζον καθώς και τις Τεκτονικές Στοές ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, αναφέρει τα εξής:

1. ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ  ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ ΤΩΝ  ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ

Η δίκην χιονοστιβάδος αποκάλυψις τών ειδεχθών εγκλημάτων παιδεραστίας εις πολλάς χώρας της υφηλίου επί μακρά σειρά ετών, με δράστας των κακουργηματικών και αισχίστων και αποτροπαίων αυτών ενεργειών κληρικούς της Ρωμαιοακθολικής παρασυναγωγής και αιρέσεως εις τοσούτον τρομακτικόν βαθμόν ώστε δύο εγνωσμένοι Βρεττανοί αθεϊσταί ο Ρίτσαρντ Ντόκιντς και ο Κρίστοφερ Χίτσνες να ζητούν την σύλληψιν του Πάπα παλαιάς Ρώμης Βενεδίκτου 16ου άμα τη εισόδω του εις Βρεττανικόν έδαφος κατά την επίσκεψιν αυτού τον προσεχή Σεπτέμβριον δια την «αγιοποίησιν» του αρχηγού των Τρακταριστών Καρδιναλίου Χένρι Νιούμαν με τα ίδια ακριβώς νομικά κριτίρια που χρησιμοποιήθηκαν δια την σύλληψιν του Χιλιανού δικτάτορα Αουγκούστο Πινοσέτ το 1998, επιμαρτυρεί τον διαχρονικόν λόγον της Αδιαιρέτου Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας και των αγίων Αυτής Πατέρων σχετικώς με το αποκοπέν και εκτροχιασθέν εις αιρετικάς ατραπούς Δυτικόν Πατριαρχείον παλαιάς Ρώμης της αδιαιρέτου
Καθολικής Εκκλησίας.
Αποδεικνύεται πασιδήλως εκ των αποπνικτικών αναθυμιάσεων των ειδεχθών εγκλημάτων παιδεραστίας εις μέγιστον τμήμα του λεγομένου Ρωμαιοκαθολικού κλήρου, ότι η σχάσις εκ του ενιαίου σώματος της Αδιαιρέτου Εκκλησίας απεστέρησεν αυτόν της ζωοποιού χάριτος του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος με προφανές αποτέλεσμα να είναι αδύνατος η τήρησις όρκων αγαμίας και παρθενικής βιοτής με μόνας τας ανθρωπίνους ατελείς δυνάμεις και τας νοησιαρχικάς προσεγγίσεις.

Ὁ π. Παΐσιος καὶ ἡ πολιτική Ἰσαάκ (+) (Ἁγιορείτης).

Ὁ π. Παΐσιος καὶ ἡ πολιτική
Ἰσαάκ (+) (Ἁγιορείτης).




Βλέποντας τὸν ἀπὸ Ἀνατολὰς κίνδυνο γιὰ τὴν Θράκη, μετέβη στὴν Κομοτηνὴ γιὰ νὰ στηρίξη ἐκχριστιανισθέντες Μουσουλμάνους. Ἤθελε νὰ παραμείνη μαζί τους γιὰ ἕνα διάστημα γιὰ νὰ βοηθήση.
Στὰ θέματα τῆς Πατρίδος δὲν ἤθελε οἱ Χριστιανοὶ νὰ εἶναι ἀδιάφοροι. Πολὺ λυπόταν ποὺ ἔβλεπε πνευματικοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐπιζητοῦν νὰ βολευθοῦν οἱ ἴδιοι καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφέρωνται γιὰ τὴν Πατρίδα.
Ὁ καημός του καὶ ἡ ἀπορία του ἦταν πῶς οἱ ὑπεύθυνοι δὲν ἀντιλαμβάνονται ποῦ ὁδηγούμαστε. Ὁ ἴδιος ἀπὸ παλαιὰ διέβλεπε τὴν σημερινὴ κατάσταση καὶ ἀνησυχοῦσε, ἀλλὰ δὲν διέσπειρε τὶς ἀνησυχίες του στὸν κόσμο. Ἔλεγε: «Ἀπὸ τὸ κακὸ ποὺ ἐπικρατεῖ σήμερα θὰ βγεῖ μεγάλο καλό».
Λυπόταν γιὰ τὴν πνευματικὴ κατάπτωση τῶν πολιτῶν. Μιλοῦσε αὐστηρὰ γι΄ αὐτοὺς ποὺ ψήφιζαν ἀντιχριστιανικοὺς νόμους. Λυπήθηκε γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τῆς γλώσσας καὶ εἶπε: «Ἡ ἑπόμενη γενεὰ θὰ φέρει Γερμανοὺς νὰ μᾶς μάθουν τὴν γλώσσα μας, καὶ τὰ παιδιά μας θὰ μᾶς φτύνουν».
Ἔγραφε σὲ ἐπιστολή του: «Αὐτοὶ ποὺ κατάργησαν τὰ Ἀρχαῖα πάλι θὰ τὰ ξαναφέρουν».Δημοσίευσε ἕνα σύντομο κείμενο ὑποστηρίζοντας τὸν ἁγνότατο πατριώτη καὶ εὐλαβέστατο ἥρωα Μακρυγιάννη ἀπὸ τὶς ἐναντίον του ἄδικες καὶ ψευδεῖς κατηγορίες.
Πέρα ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀληθείας, ὑπῆρχε τότε, ὅπως καὶ σήμερα, ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη προβολῆς ἑνὸς ἰδανικοῦ προτύπου πρὸς μίμηση γιὰ τοὺς πολιτικοὺς ἡγέτες, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὑποβοήθηση τοῦ λαοῦ νὰ ἀπόκτηση ὀρθὰ πολιτικὰ κριτήρια στὴν ἐπιλογὴ τῶν κυβερνητῶν τοῦ Ἔθνους μας.

ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΛΥΔΙΑ: ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

Βίος τῆς Ἁγίας νεομάρτυρος Λυδίας τῆς Ρωσίδος καί τῶν σύν αὐτῇ στρατιωτῶν Κυρίλλου καί Ἀλεξίου.

Ἀπό τό περιοδικό τῆς Ἱ.Μ. Ξηροποτάμου «Ἁγιορείτικη Μαρτυρία».

Ἡ Λυδία, κόρη ἑνός ἱερέως τῆς πόλεως Οὔφα - βρίσκεται στή δυτική Σιβηρία, στίς ὄχθες τοῦ ὁμωνύμου ποταμοῦ - γεννήθηκε στίς 20 Μαρτίου τοῦ 1901.  Ἀπό παιδί ἦταν εὐαίσθητη, στοργική καί ἀγαπητή ἀπό ὅλους.  Φοβόταν τήν ἁμαρτία καί κάθε τί πού δέν τό ἐπέτρεπε ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ.  Μόλις τελείωσε τό παρθεναγωγεῖο στά δεκαεννιά της χρόνια, παντρεύτηκε καί ἀμέσως ἔχασε τόν ἄνδρα της στόν ἐμφύλιο πόλεμο μέ τήν ἀναχώρησι τοῦ Λευκοῦ(τσαρικοῦ) Στρατοῦ.

Ὁ πατέρας της, ἀπό τίς πρῶτες ἀρχές τοῦ σχίσματος τῶν «Ἀνακαινιστῶν» (πρόκειται γιά ἐκκλησιαστικό νεωτεριστικό κίνημα, τό ὁποῖο γιά ἕνα διάστημα πέτυχε νά ἀναγνωρισθῇ σάν ἡ ἐπίσημη ρωσική  ἐκκλησία ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί ἄλλες αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες) πού ὀργανώθηκε ἀπό τούς Μπολσεβίκους τό 1922, προσχώρησε σ’ αὐτό.  Ἡ θυγατέρα του τότε γονάτισε μπροστά στά πόδια τοῦ πατέρα της καί εἶπε : «Δῶσε μου τήν εὐχή σου, πατέρα, νά σ’ ἀφήσω, γιά νά μή σέ δεσμεύω στή σωτηρία τῆς ψυχῆς σου».  Ὁ γέρων ἱερέας ἤξερε καλά τήν κόρη του, ὅπως ἤξερε καλά τό ἐσφαλμένο τῆς κινήσεώς του.  Δάκρυσε καί, δίδοντας τήν εὐλογία του στήν Λυδία νά ζήση μόνη της, τῆς εἶπε προφητικά: «Κοίταξε, κόρη μου, ὅταν κερδίσης τό στεφάνι σου, νά πῆς στόν Κύριο ὅτι παρόλο πού φάνηκα πολύ ἀδύνατος γιά ἀγῶνα, ὡστόσο δέν σέ ἐμπόδισα, ἀλλά σοῦ ἔδωσα τήν εὐχή μου».  «Θά τό πῶ, πατέρα», τοῦ εἶπε ἐκείνη φιλώντας του τό χέρι καί προβλέποντας ἔτσι κι αὐτή προφητικά τό μέλλον.

Ο Παπουλάκος για τα άθεα γράμματα…

“Τα άθεα γράμματα παραμέρισαν τους αγίους και τους αγωνιστές και βάλανε στο κεφάλι του Έθνους ξένους και άπιστους γραμματισμένους, που πάνε να νοθέψουνε τη ζωή μας. Τ’ άθεα γράμματα κόψανε το δρόμο του έθνους και τ’ αμποδάνε να χαρεί τη λευτεριά του. Είναι ντροπή μας, ένα γένος που με το αίμα του πύργωσε τη λευτεριά του, που περπάτησε τη δύσκολη ανηφοριά, να παραδεχτή πώς δεν μπορεί να περπατήσει στον ίσιο δρόμο άμα ειρήνεψε, κι ότι δεν ξέρουμε εμείς να συγυρίσουμε το σπίτι, που με το αίμα μας λευτερώσαμε, άλλά ξέρουν να το συγυρίσουν εκείνοι που δεν πολέμησαν, εκείνοι που δεν πίστευαν στον αγώνα, εκείνοι που πάνε να μας αποκόψουνε από τον Χριστό, και πασχίζουνε να μας ρίξουνε στη σκλαβιά άλλων αφεντικών, που’ ναι πιο δαιμονισμένοι από τους Τούρκους. Γιατί κι εκείνα που εσεβάστηκεν ο Τούρκος, τ’ άθεα γράμματα τα πετάνε και πάνε να τα ξερριζώσουνε. Αφανίζουνε τα μοναστήρια, πομπεύουνε τους καλογέρους και τις καλόγριες, κλέβουνε τ’ άγια δισκοπότηρα και τα πουλούνε γι’ ασήμι που θα στολίσει τις βρωμογυναίκες. Αρπάζουνε τ’ άγια των αγίων και τα βάζουνε κάτω από τα πόδια της εξουσίας τους, που τα ορίζει κατά τα νιτερέσια της. Τ’ άθεα γράμματα υφαίνουνε το σάβανο του Γένους. Αυτά λοιπόν τα γράμματα θα μάθουνε τα παιδιά μας; Κι αν ακόμα συναχτούν όλοι οι άθεοι γραμματισμένοι και στυφτούνε σαν το λεμόνι, δεν θα πετύχουν να γράψουν μια αράδα που ν’ αξίζει μια γραμμή από τα ευαγγέλια. Αλλά τι λέω μια αράδα; Ούτε μία λέξη που να μοιάζει με μία του Θεοτοκικού αυτού βιβλίου.

ΤΥΧΗ, ΕΞΕΛΙΞΗ Ἤ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Ο υλισμός επανέρχεται επιθετικότερος, και με «εξελικτικούς βιολόγους» σαν τον Ντόκινς, ο οποίος έγραψε το βιβλίο Η περί Θεού αυταπάτη»

ΑΠΟ ΤΥΧΗΝ, ΕΞΕΛΙΞΙΝ Ή ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΝ;

Αθανασίου Β. Αβραμίδη,

Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ 22 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2009

Τα όσα ακολουθούν, αποτελούν «προδημοσίευση» του υπό έκδοσιν, με τον ανωτέρω τίτλον, βιβλίου του συνεργάτου μας καθ. ιατρικής κ. Αδ. Β. Αβραμίδη δια την προέλευσιν του Κόσμου και της Ζωής. Εξ αυτού παρατίθενται αποσπάσματα:

Από τον πρόλογο:

Ο άνθρωπος πάντοτε διερωτάτο, αναζητώντας απαντήσεις για την προέλευση του κόσμου και της ζωής. Οι κοσμογονικές θεωρίες είναι πολλές, με επικρατέστερη εκείνη του μαθηματικού και αστροφυσικού Στίβεν Χόκινγκ (Steven Hawking) κατά την οποία το Σύμπαν προέκυψε «εντελώς τυχαία» και, στον πραγματικό χρόνο, τη στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης (σ.188 του βιβλίου του). Χωρίς να λέει ο,τιδήποτε για το «χθες» της Έκρηξης αυτής. Ασχολείται δε μόνον με το «πως» και ουδόλως με το «γιατί».

Η θεωρία του «Χάους» για τα συμβαίνοντα στο Σύμπαν, ασχολείται με τις κοσμολογικές θεωρίες. Και μελετά το πως από το «τυχαίο», το ασταθές, την αταξία, όπου η πρόβλεψη δεν είναι δυνατή, από κάποια στιγμή του χρόνου και εξής. Κατά κάποιον επιστημονικώς ανερμήνευτο τρόπο, όλα πλέον στο Σύμπαν συμπεριφέρονται με αρμονία και τάξη. «Δεν μπορούμε όμως να καταλάβουμε (γράφει ο Χόκινγκ στη σ.188 του βιβλίου του) πως τόσο χαοτικές και απροσδιόριστες αρχικές συνθήκες θα οδηγούσαν κάποτε σε ένα Σύμπαν τόσο ομοιόμορφο και ομαλό, όσο το δικό μας».

Η απολυτότητα της αλήθειας στις γνώσεις των θετικών επιστημών δεν είναι και τόσον βεβαία, όσο κοινώς θεωρείται, διότι και αυτές βασίζονται σε «αυθαίρετες και αναπόδεικτες αλήθειες», όπως τα «αξιώματα», οι «αρχές» και οι «σταθερές». Τα «αξιώματα», είναι «θεμελιώδεις αρχές», που «δεν χρειάζονται απόδειξη» ούτε και στα μαθηματικά.

Έχει, επομένως, και η επιστήμη τα δικά της «δόγματα» και τα δικά της «πιστεύω», ώστε να παραμένει και για την Επιστήμη ως «ζητούμενον» το «Τι εστίν αλήθεια».

H ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Το χαρακτηριστικό της μεταμοντέρνας κοινωνίας είναι η φυγή από το Θεό! Δηλαδή σε μια τέτοια κοινωνία , οτιδήποτε θυμίζει το Θεό, σε δημόσιο χώρο ή στις καρδιές των ανθρώπων, πρέπει να αμφισβητηθεί , να απομακρυνθεί και να αντικατασταθεί επειγόντως.

Οι αρχιτέκτονες της άθεης κοινωνίας θεωρούν ως έγκλημα τη χριστιανική διαπαιδαγώγηση του παιδιού στην οικογένεια , αφού έτσι είναι μια δύσκολη λεία για όλους όταν το παιδί ωριμάσει.

Υπό αυτή τη προοπτική το βασικό χαρακτηριστικό του μοντέρνου παιδαγωγικού συστήματος και των ιδεολογιών που επιθυμούν να κατέχουν τις ψυχές των παιδιών είναι η απομάκρυνσή τους από τους γονείς και η ενσωμάτωση τους σε όμοια μορφωτικά συστήματα οπού η προσέγγιση τους μέσω διαφόρων ιδεολογιών γίνεται πιο εύκολη

Α) Μαθήματα θρησκευτικών που προπαγανδίζουν τον αθεϊσμό και τον ηθικό σχετικισμό

Ένα από τα ποιο αμφιλεγόμενα εκπαιδευτικά προγράμματα λαμβάνει μέρος στο Κεμπέκ του Καναδά, το οποίο προβλέπει να αντικαταστήσει , στη ψυχή των παιδιών , το Θεό με κάποια ιδεολογία . Το υπουργείο παιδείας του Κεμπέκ ,το

Ομολογία πίστεως μέσα στις κομμουνιστικές φυλακές.Διηγείται ο ιερομ.Ιουστίνος Πίρβου

….Και φτάνει σε μένα και με ρωτάει: “Εσύ τι δουλειά έκανες;”. Εγώ τότε ξέροντας τι με περιμένει εάν έλεγα ιερέας, απάντησα: “Αγρότης”. “Αγρότης; Θα σου δώσω μία…” Και προς έκπληξή μου, με πετάει στον τοίχο και αισθάνθηκα σαν να μου βγήκαν τα πνευμόνια επειδή με βρήκε απροετοίμαστο. Και πέρασαν πολλά χρόνια κι με βάρυνε η συνείδησή μου που δεν είχα θάρρος.

Και ήρθε η στιγμή να ξεχρεώσω . Ήταν τότε που η Δύση είχε αρχίσει να μαθαίνει τι γίνεται στις κομμουνιστικές φυλακές και το σχέδιό τους να μας εξοντώσουν όλους με την υποσίτηση. Γι’ αυτό οι κομμουνιστές αποφάσισαν να στείλουν τους πολιτικούς κρατούμενους σε καταναγκαστικά έργα. Γι’ αυτό μας είχαν μαζέψει όλους τους κρατούμενους στην αυλή. Η πρώτη ερώτηση ήταν: “Ποιος πιστεύει στο Θεό; Ποιος πιστεύει σ’ αυτήν την ηλιθιότητα;”

Τότε κάτι εξεγέρθηκε μέσα μου. Κατάλαβα ότι είχε φτάσει η στιγμή.

Τα στάδια του Αθεϊσμού - Μητροπολίτη Ιερόθεου Βλάχου

Κάθε γεγονός και κάθε πνευματική κατάσταση έχει στάδια. Σταδιακά αναπτύσσεται ο άνθρωπος και σταδιακά μπορεί να ζήσει διάφορες καταστάσεις. Στάδια μπορεί να διακρίνει κανείς στην αμαρτία, αλλά και στην αρετή. Έτσι μπορούμε να μιλήσουμε για στάδια και στον αθεϊσμό.

Όταν μιλάμε για αθεϊσμό πρέπει να είμαστε λίγο προσεκτικοί. Γιατί αυτός που εμείς νοιώθουμε άθεο στην πραγματικότητα δεν είναι. Μπορεί κάποιος να ζει πολύ διαφορετικά από ό,τι ζούμε εμείς, αλλά αυτό δεν μπορεί να κληθεί αθεΐα. Υπάρχει ο θεωρητικός αθεϊσμός και πρακτικός αθεϊσμός, μπορούμε δε να ισχυρισθούμε ότι υπάρχει και ο θρησκευτικός αθεϊσμός.
Στον τελευταίο ανήκουν οι άνθρωποι εκείνοι που ζουν στον χώρο της Εκκλησίας πολύ επιφανειακά, χωρίς να αποκτούν προσωπική επίγνωση της θείας Χάριτος, προσωπική γνώση του Θεού. 

Οι Φαρισαίοι της εποχής του Χριστού ζούσαν μια τέτοια ιδιότυπη αθεΐα. Υποστήριζαν και δίδασκαν τον νόμο και όμως αγνοούσαν τον Νομοθέτη, και όχι μόνον Τον αγνοούσαν αλλά και Τον σταύρωσαν. Γιʼ αυτό είναι δύσκολο κανείς να χαράξει μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ της πίστεως και της απιστίας. Μπορεί κάποιος να φαίνεται πιστός και όμως να καταλήξει σε πλήρη αθεΐα και αγνωστικισμό. Και μπορεί κάποιος άλλος να φαίνεται εξωτερικά άθεος και όμως να βρει την τέλεια πίστη. Θα ήθελα στην συνέχεια να παρουσιάσω, παρά την δυσκολία τα στάδια του αθεϊσμού, όπως τα περιγράφει ο Κλεμάν.

 

Βασικά διακρίνει τρία στάδια αθεϊσμού.

«Το πρώτο είναι ο αντιθεϊσμός, η επανάσταση ενάντια στο Θεό, στο όνομα της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Ο αντιθεϊσμός γεννιέται από την αποσύνθεση της χριστιανοσύνης, όταν αυτή, σιωπηρά νεκρή, μεταμορφώνεται σε ιδεολογία και αναζητάει τον ολοκληρωτισμό για να αντικαταστήσει τη χαμένη δύναμη του ολόκληρου». Μια κατεστημένη θρησκεία, που έχει μεταβληθεί σε ιδεολογία, απογοητεύει τους ανθρώπους, οι οποίοι επηρεασμένοι και από άλλα κοσμοθεωρητικά κίνητρα πολεμούν ανοιχτά αυτήν την νεκρά και αποστεωμένη θρησκεία. Οι αντιδράσεις είναι ισχυρές. Κοροϊδεύουν όλα τα της θρησκείας και μάλιστα στο όνομα της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Είναι δηλαδή επαναστατικός και αντιθετικός.

Η Θρησκεία του Αθεϊσμού

Αρχιμ. Ιωάννου Καρασακαλίδη

Ἡ θρησκεία τοῦ ἀθεϊσμοῦ
Ὑπάρχουν σήμερα δύο εἰδῶνΟἱ ἄθεοι (αὐτοί πού λένε ὅτι εἶναι) καί οἱ ἔνθεοι (αὐτοί πού ἔχουν θεό). Ὅπως σέ ὅλα τά πράγματα, ἔτσι κί ἐδώ ἔχουμε τήν ἑρμηνεία τῶν ὅρων ὡς ἑξῆς: Ἡ ἀντίθετη λέξη τοῦ Α + θεός δέν εἶναι ἡ λέξη πιστός, ἀλλά ἡ λέξη ΕΝΘΕΟΣ.
Ἄπιστοι ἄνθρωποι ὑπάρχουν καί μέσα στήν Ἐκκλησία καί ὅλοι ἴσως ὑπήρξαμε ἄθεοι μέχρι νά γίνουμε πιστοί. Διότι ὁ ἄθεος, ἐξετάζοντας ἐτυμολογικά τήν λέξη, πιστεύει στήν ὕπαρξη τοῦ θεοῦ, ἁπλῶς δέν τόν παραδέχεται, ἀπό τό στερητικό ἀ- πού σημαίνει «δέν ἀποδέχομαι», αὐτό πού ὑπάρχει. Ἔτσι ,λοιπόν, ὑπάρχουν «πιστοί ἄνθρωποι»πού δέ θρησκεύουν , δέν ἐξομολογοῦνται, δέν κοινωνοῦν καί ὑπάρχουν ἄθεοι πού θρησκεύουν στή θρησκεία τοῦ ἀθεϊσμοῦ μέ τό νά ἀποδέχονται καί νά ἀκολουθοῦν πιστά τόν δικό τους τρόπο ζωῆς. θρησκευόμενοι ἄνθρωποι.

ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ: ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΟ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΕ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ

ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΙ, ΟΙ ΑΘΕΟΙ, ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ, ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ: ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ,  ΜΑΧΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ...