Η ΛΥΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΕΙΩΝ ΜΑΣ.

Γράφεια ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος στούς Θεσσαλονικεῖς (Α΄ Θεσσ. 4, 13) : «Οὐ θέλομεν δὲ ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί, περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα».


«Δέν θέλουμε ἀδελφοί μου νά ἀγνοεῖτε τά σχετικά, (ὄχι μέ τούς νεκρούς, ἀλλά) μέ τούς κεκοιμημένους (ἀφοῦ γιά τόν Χριστιανό ὁ θάνατος εἶναι ὕπνος καί ὄχι ἀφανισμός), γιά νά μήν λυπᾶσθε ὅπως καί οἱ μή Χριστιανοί πού δέν ἔχουν ἐλπίδα αἰώνιας ζωῆς κοντά στόν Χριστό». Τούς παρηγορεῖ ἔτσι τήν λύπη, τήν ἀθυμία κάνοντας τους λόγο, εἰδικά μάλιστα τώρα, πού βρίσκονται σέ τόσο μεγάλη θλίψη, γιά τήν Ἀνάσταση. Τούς ὁμιλεῖ ἥμερα, ὄχι ἐπιτιμητικά. Ἀντίθετα, εἶχε ὁμιλήσει ἐπιτιμητικά γιά τό ἴδιο θέμα στούς Κορινθίους(Α΄ Κορ. κεφ.15). Τούς ὁμιλεῖ ἔτσι, σεβόμενος τήν ἐξαιρετική ἀρετή, πού φανέρωσαν μέχρι τώρα. «Δέν πρέπει τούς λέγει νά λυπᾶσθε ὅπως οἱ ὑπόλοιποι, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν ἐλπίδα.



-Οἱ εἰδωλολάτρες πῶς λυποῦνταν;


-Κατακόπτονταν γιά τούς πεθαμένους.Ἄρα», σημειώνει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, «τό νά κατακόπτεται, τό νά ὀδύρεται κανείς γιαυτούς πού κοιμήθηκαν, εἶναι σημεῖο καί διακριτικό τῶν ἀνθρώπων, πού δέν ἔχουν ἐλπίδα· καί εἶναι βέβαια φυσικό αὐτό. Διότι μία ψυχή, πού δέν γνωρίζει τίποτε γιά τήν Ἀνάσταση, ἀλλά θεωρεῖ αὐτόν τόν θάνατο σάν πραγματικό θάνατο, δικαιολογημένα θρηνεῖ καί ὀδύρεται καί ἀφόρητα πενθεῖ γιαυτούς πού ἔχουν χαθεῖ. Ἐσύ ὅμως, πού προσδοκᾶς Ἀνάσταση νεκρῶν, γιατί ὀδύρεσαι; Ἄς ἀκούσουν αὐτά, (λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος), οἱ γυναῖκες αὐτές, πού ἀγαποῦν τούς θρήνους· αὐτές, πού συμπεριφέρονται σάν εἰδωλολάτρισσες καί φέρονται ἀβάστακτα, ἀκαρτέρητα, ἀνυπομόνητα ἀπέναντι στά πένθη».

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

Τί πιστεύουν οι οπαδοί του κάρμα και της μετενσαρκώσεως

Σύμφωνα με τις ανατολικές θρησκείες (κυρίως ινδουισμό και βουδισμό), τον αποκρυφισμό και γενικότερα, την λεγομένη «Νέα Εποχή», μετά τον σωματικό θάνατο, η ψυχή μπαίνει στο σώμα ενός άλλου ανθρώπου, ζώου ή ακόμη και φυτού. Αυτό σημαίνει η λέξη μετενσάρκωση ή μετεμψύχωση.

Η καινούργια ζωή θα εξαρτηθεί, λένε, από τις προηγούμενες ζωές που έζησε, οι οποίες μπορεί να είναι χιλιάδες, σύμφωνα πάντα με τους οπαδούς της θεωρίας αυτής. Αυτό σημαίνει η λέξη κάρμα.

Η θεωρία αυτή προϋποθέτει μία θεώρηση του Θεού, του ανθρώπου και του κόσμου τελείως ασυμβίβαστη με τον Χριστιανισμό. Προϋποθέτει δηλαδή ότι ο Θεός δεν είναι πρόσωπο αλλά μία «απρόσωπη υπερσυνειδητότητα». Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε πρόσωπο ούτε δημιούργημα του Θεού. Ο σκοπός του ανθρώπου είναι να σβήσει, όπως μία σταγόνα στον ωκεανό της «παγκόσμιας υπερσυνειδητότητας». Ο κόσμος δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά ταυτίζεται με τον Θεό (απόλυτος πανθεϊστικός μονισμός).

Οι ιδεολόγοι μπορεί να μην απατούν, αλλά ενδέχεται να απατώνται!

Μπορούμε να εμπιστευθούμε τους μάρτυρες;

Είναι πράγματι καταιγιστικές οι μαρτυρίες της Αναστάσεως. Αλλά μπορούμε να εμπιστευθούμε τους μάρτυρες; Είναι αξιόπιστοι και αληθινοί; Η αξιοπιστία τους ελέγχεται από την πρώτη στιγμή που καταθέτουν τη μαρτυρία τους. Μιλούν πρώτη φορά για την ανάσταση του Χριστού στον ίδιο τόπο όπου συνέβησαν τα γεγονότα και ενώ είχε περάσει ελάχιστος χρόνος από τη διεξαγωγή τους, μόλις 50 μέρες μετά την Ανάσταση.

Ασφαλώς, όταν κάποιος μιλά π.χ. στη Θεσσαλονίκη και υποστηρίζει ότι αναστήθηκε ένας νεκρός προ 50 ή 100 ετών στην Ιαπωνία, αφήνει αρκετά περιθώρια αμφισβήτησης. Στην περίπτωση όμως των αποστόλων το πράγμα είναι εντελώς διαφορετικό. Μιλούν για την ανάσταση του Χριστού μέσα στην πόλη που έγινε η σταύρωσή του, στα Ιεροσόλυμα, και απευθύνονται σ’ αυτούς τους ίδιους τους σταυρωτές, στους αρχιερείς και στους φαρισαίους και στα πλήθη που συνήργησαν στη σταύρωση. Μιλούν «μετά παρρησίας» (Πραξ. 4,31) και «μεγάλη δυνάμει απεδίδουν το μαρτύριον της αναστάσεως» (Πραξ. 4,33), διότι, όπως παρατηρεί ο άγιος Χρυσόστομος, καταθέτουν μία χειροπιαστή μαρτυρία. «Καθάπερ εγχειρισθέντας αυτούς τούτο δείκνυσιν, ή και ως περί οφλήματος λέγει· τουτέστι, το μαρτύριον της βασιλείας μετά παρρησίας πάσιν απεδίδουν» (Εις Πράξεις 11,1- ΕΠΕ 15,320).

Μόλις πενήντα μέρες μετά την Ανάσταση και δέκα μέρες μετά την Ανάληψη, την τελευταία εμφάνιση, ο απόστολος Πέτρος απευθυνόμενος στους Ισραηλίτες των Ιεροσολύμων τους ελέγχει με θάρρος και παρρησία ως σταυρωτές του Χριστού. Τονίζει κατ’ επανάληψη: Αυτός, τον οποίο σεις σταυρώσατε, αναστήθηκε και εμφανίσθηκε μετά την Ανάστασή του· τον είδαμε τόσοι άνθρωποι! Αναστήθηκε, όπως το προφήτευσαν οι προφήτες.

Κάθε απάτη και ανακρίβεια θα μπορούσε άνετα να επισημανθεί. Αν δηλαδή ο Χριστός δεν είχε αναστηθεί, αλλά ήταν νεκρός στο μνήμα, είχαν κάθε λόγο οι αρχιερείς -είχαν δε και τον τρόπο- να βγάλουν στην επιφάνεια το νεκρό σώμα του Κυρίου και να διαψεύσουν το κήρυγμα της Αναστάσεως. Δεν συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο και οι ακροατές του κηρύγματος κατά χιλιάδες πιστεύουν στη μαρτυρία των αποστόλων. Και μάλιστα αυτή η μαρτυρία δεν περιορίζεται μόνο σε αδιάσειστα και αδιάψευστα επιχειρήματα, αλλά επιβεβαιώνεται και ενισχύεται από πρωτοφανή σημεία: ο «χωλός εκ κοιλίας μητρός αυτού», που «εν τω ονόματι Ιησού Χριστού» θεραπεύεται (Πραξ. 3,1-10), ο παράλυτος Αινέας, που μετά από οκταετή ακινησία σηκώνεται και πάλι στα πόδια του (Πραξ. 9, 33-35), διότι ο Ιησούς Χριστός του χαρίζει την υγεία, η νεκρή Ταβιθά που επιστρέφει στη ζωή (Πραξ. 9,40),  είναι μερικά από τα περιστατικά που δεν επιβεβαιώνουν απλώς την ανάσταση του Ιησού Χριστού, αλλά συνιστούν αυτή την ίδια την παρουσία του Αναστημένου μπροστά στα μάτια εχθρών και φίλων.

Την ειλικρίνεια και τιμιότητα των μαρτύρων της Αναστάσεως εγγυάται επίσης το γεγονός ότι θυσιάζονται για τη μαρτυρία τους. Δεν μπορεί να λέει ψέματα ένας άνθρωπος παρά μόνο για να κερδίσει κάτι, όχι για να χάσει τη ζωή του. «Πιστεύω», γράφει ένας μεγάλος επιστήμονας των θετικών επιστημών, «τους μάρτυρες που βεβαιώνουν τη μαρτυρία τους με μαρτύριο». Αλλά, θα πει κάποιος, υπάρχουν και άλλοι ιδεολόγοι, που θυσιάζονται για τις ιδέες τις οποίες πιστεύουν. Υφίσταται όμως μία βασική διαφορά. Οι άλλοι θυσιάζονται για ιδέες, για θεωρίες, ενώ οι μάρτυρες της Αναστάσεως θυσιάζονται για ένα πρόσωπο, τον Ιησού Χριστό, και για ένα γεγονός, την Ανάστασή του. Η θυσία τους σφραγίζει μία κατάθεση που δεν είναι θέμα κρίσεως ή αντιλήψεως αλλά θέμα αισθήσεων. Οι ιδεολόγοι μπορεί να μην απατούν, αλλά ενδέχεται να απατώνται, διότι η μαρτυρία τους είναι θέμα κρίσεως ή πεποιθήσεως, ιδεολογίας. Οι μάρτυρες γεγονότων δεν μπορεί να απατώνται. Είναι δε πολύ σπουδαίο το γεγονός ότι οι άνθρωποι που με τις ίδιες τις αισθήσεις τους είχαν βεβαιωθεί για την Ανάσταση, μαρτυρούν με το αίμα τους για την αλήθεια της. Αν, παρατηρεί ο άγιος Χρυσόστομος, οι διωγμοί των χριστιανών δεν άρχιζαν ήδη από τον πρώτο αι. μ.Χ., αλλά μερικούς αιώνες αργότερα, θα είχαμε λόγους να αμφιβάλλουμε για την ανάσταση του Χριστού.

(Στέργιου Ν. Σάκκου, «Αληθώς Ανέστη ο Κύριος»)

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/05/2

Πηγή εἰκόνας:

Ι.Ἡσ. «Ἀνάστασις Χριστοῦ- Ἐμμαούς» Ἅγιος Βασίλειος- Λαγκαδᾶ.

ΟΙ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ-ΟΜΙΛΙΑ (MP3)

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα Ἁγιορείτου στίς 24-4-10 στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Κωνσταντίνου καί Ἑλένης- Ἱπποδρομίου, Θεσσαλονίκη.

ΑΙΝΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ. Πως μπορείτε χωρίς ούτε ένα € έξοδα να πάτε το Πάσχα στην ορθόδοξη ιεραποστολή του Κουλουέζι στο Κογκό;

Τα παιδιά από το σχολείο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στο Κουλουέζι της Κατάνγκας στο Κογκό μας ψέλνουν στα ελληνικά!!! τους διάφορους ύμνους και τροπάρια της εορτής.

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/04/23/pasha-sto-koulouezi-tou-kongo/

Τά δικά μας παιδιά;... 

 

Η αναστάσιμη θεοεμπειρία στον Γέροντα Σωφρόνιο.

Ο Γέροντας Σωφρόνιος (1896-11 Ιουλίου 1993) θεωρούσε την ανάσταση του Χριστού «το μεγαλύτερο από όλα τα γεγονότα του κτιστού κόσμου». Η ζωή του ήταν μια ζωή ποτισμένη από το αναστάσιμο πνεύμα. Είναι αξιοσημείωτο ότι κοιμήθηκε εν Κυρίω το πρωί της Κυριακής της 11ης Ιουλίου 1993, κατά την ώρα της θείας Λειτουργίας. Στις γραφές, που μας άφησε, συναντούμε πολλές αναφορές, που εκφράζουν την αναστάσιμη θεοεμπειρία του αγιασμένου αυτού Γέροντα του Έσσεξ Αγγλίας. Μας λέει χαρακτηριστικά: «όπου υπάρχει ολοκληρωτική πίστη, ελεύθερη από αστάθειες και αμφιβολίες, η χάρις του Αγίου Πνεύματος δίδει σ’ αυτούς που φλογερά μετανοούν και την πείρα της καταβάσεως στον άδη, και την πείρα του άδη της αγάπης, και της αναστάσεως της ψυχής, μέσα στα όρια της σωματικής ζωής». Βλέπουμε ότι σύμφωνα με τον Γέροντα Σωφρόνιο, προϋπόθεση για την ανάσταση της ψυχής, από αυτή τη ζωή,  αποτελεί η «φλογερή μετάνοια», η οποία ορίζεται όχι απλώς μόνο ως νοητική πράξη, δηλαδή «ως στροφή του νοός», (….) αλλά συνοδεύεται «κατά φυσικό τρόπο από αίσθηση πικρίας για την αχρειότητα μας και από καρδιακή θλίψη για το χωρισμό μας από τον Άγιο Θεό». Φτάνει δε ο Γέροντας στην εξής αποκαλυπτική διαπίστωση: «Δεν υπάρχει οδύνη μεγαλύτερη από την επίγνωση ότι είμαστε πραγματικά  οι πιο χειρότεροι απ’ όλους».

Το αποστολικό έργο της μυροφόρου Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής.

Λεπτομέρεια Κτιτορικής φορητής εικόνας του 1986. Ι.Μ.Ορμύλιας

Ως ισαπόστολος τιμάται από την Εκκλησία μας για το αποστολικό της έργο η πανεύφημη μυροφόρα Μαρία η Μαγδαληνή. Ωστόσο, ενώ οι περισσότεροι χριστιανοί γνωρίζουν τα, ελάχιστα πάντως, γεγονότα του βίου της που αναφέρονται στη Καινή Διαθήκη και που φτάνουν ως την Ανάσταση του Ιησού, αγνοούν εκείνα που ακολούθησαν, και μάλιστα τους ιεραποστολικούς της κόπους  για τη δόξα του Χριστού και τη σωτηρία των ανθρώπων. Γι’ αυτό στις ακόλουθες γραμμές θα σκιαγραφήσουμε την ένθεη πολιτεία και την ιερή δράση της, όπως τις διασώζουν τα θεία Ευαγγέλια και η εκκλησιαστική παράδοση.

Η αγία επονομάστηκε Μαγδαληνή, επειδή καταγόταν από τη Μαγδάλα, μικρή πόλη στη δυτική όχθη της Τιβεριάδας. Γεννήθηκε από γονείς εύπορους, φιλόθεους και φιλάνθρωπους, τον Σύρο και την Ευχαριστία. Μεγαλώνοντας, δεν θέλησε ν’ ασχοληθεί με τα συνηθισμένα έργα των γυναικών της εποχής, το γνέσιμο, την υφαντική, το ράψιμο και άλλα παρόμοιο. Προτίμησε να επιδοθεί στις σπουδές. Όπως γράφει ο βυζαντινός αγιολόγος Νικηφόρος Κάλλιστος Ξανθόπουλος (13ος – ι14ος αι.), αφού έμαθε γράμματα, μαθητεύοντας σε ένα καλό δάσκαλο, μελέτησε όλη την Παλαιά Διαθήκη. Ιδιαίτερα αγάπησε το Ψαλτήρι και τις Προφητείες, όπου διάβασε τις προρρήσεις των θεόπνευστων προφητών για την έλευση του Μεσσία.

Μετά το θάνατο των γονιών της,  που της  κληροδότησαν σημαντική περιουσία, δεν σαγηνεύτηκε από τη ζωή των ανέσεων, της πολυτέλειας και της απόλαυσης. Έζησε σεμνά και λιτά, ελεώντας τους φτωχούς. Ο μισόκαλος διάβολος, όμως, βλέποντας την ενάρετη βιοτή της,  φθόνησε. Έστειλε, λοιπόν, επτά δαιμόνια που την κυρίεψαν. Για να λυτρωθεί από τη δαιμονική κυριαρχία, κατέφυγε στον Ιησού, το γιατρό των ψυχών και των σωμάτων, που είχε αρχίσει τότε να κηρύσσει και να θαυματουργεί. Και Εκείνος, ως παντοδύναμος και φιλάνθρωπος, τη θεράπευ­σε, φυγαδεύοντας τα πονηρά πνεύματα.

Γιατί ο Κύριος απαγορεύει στη αγία Μαρία Μαγδαληνή να τον αγγίξει;

"Μη μου άπτου". Φορητή εικόνα του 1985. Αγιογραφείο του Ιερού Μετοχίου Ορμύλιας.

«Μη μου άπτου»

 Τότε ο Ιησούς, επιτρέποντας να γνωρισθεί και η μορφή του και η φωνή του, την προσφωνεί «Μαρία». Η Μαρία μετά την απάντησή της προς τον δήθεν κηπουρό είχε στραφεί πάλι προς τον τάφο, αφήνοντάς τον πίσω της. Μόλις ακούει τη φωνή του Κυρίου στρέφεται αμέσως πίσω, τον βλέπει και οπωσδήποτε προσπίπτοντας στα πόδια του φωνάζει «Ραββουνί»,που σημαίνει «Διδάσκαλε μου!». Όχι πια Κύριε, αλλά Ραββουνί. Ο άγνωστος που την πλησίασε, που πονετικά τη ρώτησε γιατί κλαίει, δεν είναι άγνωστος, είναι πολύ γνωστός της, είναι ο αγαπημένος της Διδάσκαλος. Ένας κεραυνός χαράς τη συγκλονίζει και ορμά ασυγκράτητη να πιάσει, να φιλήσει τα πόδια του. Αλλά ο Κύριος σοβαρά την εμποδίζει λέγοντας· «Μη μου άπτου· ούπω γαρ αναβέβηκα προς τον πατέρα μου· πορεύου δε προς τους αδελφούς μου και είπε αυτοίς· αναβαίνω προς τον πατέρα μου και πατέρα υμών, και Θεόν μου και Θεόν υμών» (Ίω 20,17).

Στο χωρίο αυτό, ένα από τα δυσκολότερα της Καινής Διαθήκης, δόθηκαν ποικίλες ερμηνείες, τις οποίες δεν θεωρώ σκόπιμο να εκθέσω εδώ. Καταρχήν, ορισμένοι ερμηνευτές κακώς απέκοψαν το λόγο του Κυρίου «μη μου άπτου» από την υπόλοιπη συνάφεια και διατύπωσαν την απορία: Γιατί ο Κύριος απαγορεύει στη Μαρία να τον εγγίζει; Την ορθή ερμηνεία δίνει ο αυθεντικότερος ερμηνευτής της Εκκλησίας μας, ο άγιος Χρυσόστομος. Η απαγόρευση «μη μου άπτου», που εκφέρεται σε ενεστώτα χρόνο, φανερώνει ότι η Μαρία είχε ήδη περιπτυχθεί τα άχραντα πόδια του Κυρίου, όταν αυτός της μιλά. Εξάλλου λίγο αργότερα ο Κύριος συναντά τις μυροφόρες και επιτρέπει ν’ αγκαλιάσουν και να φιλήσουν τα πόδια του. Ο ίδιος επίσης παρότρυνε το Θωμά και τους άλλους μαθητές να τον ψηλαφήσουν. Με το «μη μου άπτου», λοιπόν, ο Κύριος αποτρέπει τη Μαρία, όχι διότι δεν πρέπει να τον αγγίξει, αλλά διότι θέλει να της διδάξει ορισμένα πράγματα.

Οι Ιερομάρτυς Βασίλειος και οι Οσιομάρτυρες Θεράπων και Τρόφιμος της Σκήτης της Όπτινα (+ Κυριακή του Πάσχα, 18 Απριλίου 1993)

Η Ιερά Καλύβη του Αγίου Χαραλάμπους, Νέα Σκήτη, 630 86 Καρυές, Άγιον Όρος έχει εκδόσει το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο «Ματωμένο Πάσχα Τρεις Σύγχρονοι Μάρτυρες» το οποί όποιος θέλει μπορεί να τα προμηθευτεί από την εν λόγω Ι. Καλύβη.
Το Πάσχα του ‘93 στην Όπτινα ήταν ασυνήθιστα πολυάνθρωπο και θορυβώδες. Η κούραση της νύχτας ήταν μεγάλη και από το ναό έβγαιναν αρκετοί πού αγαπούσαν την κουβεντούλα όμως στη Λειτουργία των πιστών ο ναός κυριολεκτικά «πάγωσε» από τον κόσμο πού προσευχόταν σιωπηλά και με μεγάλη κατάνυξη. Σ’ αυτή τη στιγμή τns πασχαλινής νύχτας γίνεται κάτι ανεξήγητο. Ενώ όλοι φαίνονται κουρασμένοι και εξαντλημένοι από την αϋπνία, ξαφνικά γεμίζει η καρδιά με μια τέτοια ανεξήγητη χαρά πού χάνονται μονομιάς και ύπνος και κούραση και το πνεύμα αγάλλεται από το Αναστάσιμο μήνυμα. Πώς να περιγράψεις αυτή τη θαυμαστή ευλογία του Πάσχα όπου ανοίγουν oι ουρανοί και οι άγγελοι δοξολογούν; Ο π. Βασίλι είχε σημειώσει στο ημερολόγιο του για το Πάσχα του ‘89: «Όποιος έζησε αυτή τη μέρα δεν χρειάζεται αποδείξεις για την αιώνια ζωή, δεν χρειάζεται να εξηγήσει τα λόγια της Αποκάλυψης “ότι χρόνος ουκέτι έσται” (10,6)».Προς το τέλος της Λειτουργίας ο π. Βασίλι βγήκε στο ψαλτήρι για να κανοναρχήσει.
“Μπάτουσκα, κουραστήκατε”, του είπε ο ψάλτης Ιεροδιάκονος Σεραφείμ. “Ξεκουραστείτε, θα τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας”.
“Εγώ έχω αυτό το διακόνημα, μοΰ έδωσε ευλογία ο ηγούμενος”, απάντησε με χαρά ο π. Βασίλι.

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Ομιλία εις την Κυριακήν των Μυροφόρων.

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

 
Ομιλία εις την Κυριακήν των Μυροφόρων

(Όπου και αναφέρεται ότι πρώτη ή Θεοτόκος είδε τον Κύριο μετά την εκ νεκρών ανάστασί του)

Η ανάστασις του Κυρίου είναι ανανέωσης της ανθρωπινής φύσεως. Και για τον πρώτο Αδάμ, πού λόγω της αμαρτίας καταπόθηκε από τον θάνατο και δια του θανάτου επέστρεψε στην γη, από οπού πλάσθηκε, είναι αναζώωσις και ανάπλασης και επάνοδος προς την αθάνατη ζωή. Εκείνον λοιπόν στην αρχή κανένας άνθρωπος δεν τον είδε να πλάθεται και να παίρνει ζωή (αφού κανένας άνθρωπος δεν υπήρχε ακόμη εκείνη την ώρα). Όταν όμως έλαβε την πνοή της ζωής με το θείο εμφύσημα, πρώτη από όλους τους άλλους τον είδε μια γυναίκα (διότι ή Εύα στάθηκε ό πρώτος άνθρωπος μετά από εκείνον).

Με τον ίδιο τρόπο λοιπόν και τον δεύτερο Αδάμ, δηλαδή τον Κύριο, όταν ανίστατο από τους νεκρούς, κανένας άνθρωπος δεν τον είδε (αφού κανείς δικός του δεν παρευρισκόταν εκεί και οι στρατιώτες πού φύλαγαν το μνήμα, ταραγμένοι από τον φόβο, είχαν γίνει ώσει νεκροί). Μετά την ανάσταση όμως, πρώτη από όλους τους άλλους τον είδε μία γυναίκα, όπως ακούσαμε να μας ευαγγελίζεται σήμερα ό Μάρκος. Διότι λέγει: αναστάς ο Ιησούς πρωί πρώτη Σαββάτου εφάνη πρώτον Μαρία τη Μαγδαληνή.

Σεβασμ. Μητροπολίτης Προικοννήσου Ιωσήφ: “Φωνή Βοώντος”

Επιστρέφοντας από πολυήμερη απουσία στο εξωτερικό, άνοιξα το διαδίκτυο και επισκέφθηκα τη σελίδα των Φίλων της Μονής Βατοπεδίου. Είδα κινηματογραφημένα στιγμιότυπα από τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος, του Πάσχα και της πανήγυρης του Ευαγγελισμού στο μεγάλο Αθωνίτικο Κοινόβιο. Είδα, μαζί με τους υπερεκατό αδελφούς (συν καμμιά δεκαριά δοκίμους) της Μονής, είναι το μεγαλύτερο ανδρικό Μοναστήρι της ανά τον κόσμο ελληνόφωνης Ορθοδοξίας, με ο,τι αυτό σημαίνει!

Ας το συνειδητοποιήσουμε, όσοι τουλάχιστον δεν πάσχουμε τεκμηριωμένα από κρετινισμό), τις πολλές εκατοντάδες των προσκυνητών, που από κάθε γωνιά της Ελλάδος και του εξωτερικού συνέρρευσαν εκεί για να προσευχηθούν, να βιώσουν ησυχαστικά τα Άχραντα Πάθη και την Ανάσταση, να ζητήσουν βοήθεια από τη Βηματάρισσα και πνευματική καθοδήγηση από το Γέροντα και τους πατέρες, να βρουν γαλήνη ψυχής και παρηγορία από την Παναγία την Παραμυθία στα ατέλειωτα οδυνηρά της καθημερινότητας. Είδα στα πρόσωπα όλων, πατέρων και προσκυνητών, πολύ φως! Αλλά και παράπονο είδα, πολύ παράπονο και πόνο, που δεν κρύβονται εύκολα και δεν ταιριάζουν στην αναστάσιμη ατμόσφαιρα. Είδα το παράπονο και τον πόνο του συνεχιζόμενου Γολγοθά της συκοφαντίας σε βάρος του Ηγούμενου Εφραίμ, που είτε αρέσει είτε όχι, αυτός είναι ο στύλος και η ραχοκοκκαλιά της Μονής. Το παράπονο του συνεχιζόμενου στραγγαλιστικού οικονομικού αποκλεισμού σε βάρος όλης της Αδελφότητας με την περίεργη, αψυχολόγητη και, κατά τη γνώμη μου πάντοτε, λογικά και ηθικά απαράδεκτη απόφαση για απόλυτη δέσμευση των τραπεζικών λογαριασμών της Μονής, σε σημείο που να είναι πια προβληματική η ίδια η καθημερινή επιβίωση των πατέρων! Άλλο που η αξιοπρέπεια και η αγάπη τους για την Ελλάδα τους κρατάει κλειστό το στόμα!

Σκέφτομαι αυτό το στενόκαρδο κράτος μας, το οδυνηρά για όλους μας ευτελισμένο σήμερα στο παγκόσμιο μπαλκόνι, εξ αιτίας της αβελτηρίας, ανικανότητας, μικρόνοιας και «χρυσοδακτυλίας» κάποιων ανάξιων και αναξιονόμαστων παραγόντων του των τελευταίων δεκαετιών από τη μια, και της ληστρικής «φιλίας» κάποιων ξένων (λυκο)φίλων και «εταίρων» μας από την άλλη, (εκείνη την «εκκρεμότητα» των αποζημιώσεων της Κατοχής τη θυμάται κανένας;), το κράτος που έφτασε ν’ ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό επετείας για να καλύψει τις χαώδεις τρύπες που άφησαν τα θαλασσοδάνεια, οι «αρπαχτές», οι «μίζες», τα «δώρα στον εαυτό τους» κάποιων «εντιμότατων» υπευθύνων δημοσίων οργανισμών, οι υπερκοστολογήσεις έργων, οι ταχυδακτυλουργίες του Χρηματηστηρίου, τα «δομημένα ομόλογα», οι αετονυχιές των «κουμπάρων», οι «ευλογίες» των προμηθειών από τα ιερότερα του ανθρώπινου πόνου και της εθνικής ανάγκης, το κράτος που θυμήθηκε τους «θείους από την Αμερική» και τις «συμπεθέρες από την Αυστραλία», για να επικαλεσθεί τα πατριωτικά τους αισθήματα: «-εμβάσατε ο,τι έχετε ευχαρίστηση γιατί ζορίζεται η Πατρίδα!», ενώ στην πραγματικότητα αμφιβάλλω αν τους πόνεσε ποτέ ειλικρινά σαν παιδιά του (μιλώ από πείρα!), αυτό το κράτος που μας πληγώνει καθημερινά, από αυτή την οδυνηρή «προσωπική» του εμπειρία (τουλάχιστον!), δεν καταλαβαίνει τι υποφέρουν οι «κατάδικοι» του Βατοπεδίου;

Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου Λόγος Α΄ - Εις το Άγιον Πάσχα και εις την βραδύτητα

1. Ημέρα αναστάσεως και αρχή δεξιά! Ας λάμψουμε από χαρά για την εορτή, και ας αγκαλιάσουμε ο ένας τον άλλο! Ας πούμε, αδερφοί, όχι μόνο εις εκείνους οι οποίοι από αγάπη μας έχουν ευεργετήσει ή έχουν ευεργετηθεί από εμάς, αλλά και σε εκείνους οι οποίοι μας μισούν. ας συγχωρήσουμε τα πάντα με την ευκαιρία με της αναστάσεως. ας δώσουμε συγχώρηση ο ένας στον άλλο, και εγώ ο οποίος έχω τυραννηθεί από την καλή τυραννία των επαίνων σας – αυτό σας το ομολογώ τώρα – και σεις οι οποίοι έχετε ασκήσει την καλή αυτή τυραννία, εάν με κατηγορείτε για την βραδυπορία μου, επειδή βεβαίως η βραδυπορία αυτή είναι καλύτερη και πολυτιμότερη για τον Θεό από την βιασύνη άλλων. Διότι είναι καλό και να διστάζουμε για λίγο να δεχθούμε την κλήση του Θεού, όπως έκανε ο Μωυσής παλαιότερα και ο Ιερεμίας αργότερα, αλλά και να τρέχουμε με προθυμία όταν μας καλεί, όπως ο Ααρών και ο Ησαΐας, αρκεί μόνο να τα κάνουμε με ευσέβεια και τα δύο, να διστάζουμε δηλαδή εξ αιτίας της αδυναμίας της φύσεως μας, και να σπεύδουμε με προθυμία εξ αιτίας της δυνάμεως εκείνου ο οποίος μας καλεί.

2. Μυστήριο με έχει καλέσει, και ενώπιον του μυστηρίου δίστασα για λίγο, για να εξετάσω τον εαυτό μου. Με την ευκαιρία μυστηρίου παρουσιάζομαι πάλι, χρησιμοποιώντας ως καλή σύμμαχο της δειλίας και της αδυναμίας μου την εορτή, για να ανακαινίσει και εμένα με το πνεύμα εκείνος ο οποίος αναστήθηκε σήμερα από τους νεκρούς και αφού με ενδύσει με τον νέο άνθρωπο να με παραδώσει στην νέα δημιουργία, σ’ εκείνους οι οποίοι έχουν γεννηθεί από τον Θεό, ως καλό δημιουργό και διδάσκαλο, ο οποίος με προθυμία αποθνήσκει και ανίσταται μαζί με τον Χριστό.

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ (Ι. Μ. ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ)-VIDEO

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/04/09/

Γέροντας Πορφύριος: Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν . ΑΚΟΥΣΤΕ ΠΩΣ ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ ΤΗΝ ΦΡΑΣΗ ΑΥΤΗ Ο ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

Πως ο Γέροντας Πορφύριος βίωνε την Ανάσταση του Κυρίου.
Από τον αείμνηστο Καθηγητή Γεώργιο Παπαζάχο. Κάνετε κλίκ στόν παρακάτω σύνδεσμο:

Γέροντας Πορφύριος: Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν

0:00 / 0:00

Download

http://istologio.org/?p=394&utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+istologio+%28Alive+blog%29

Η φλόγα της νέας ζωής.

Άναψε, αδελφέ τη καρδιά σου με μία φλόγα αγάπης προς τον αναστάντα Χριστό. Και συλλογίζου καινούργιους λογισμούς· κάνε έργα καινούργια· ζήσε ζωή καινούργια και άξια της του Χριστού καινής αναστάσεως· εσύ όταν βαπτίσθηκες, συναπέθανες και συνταφιάσθηκες μαζί με το Χριστό στην αγία κολυμβήθρα και συναναστήθηκες μαζί με αυτόν και υποσχέθηκες να ζήσεις μία καινούργια ζωή, όπως λέγει ο Παύλος. «Πραγματικά το βάπτισμά μας σημαίνει πως συμμετέχουμε στο θάνατο και στην ταφή του Χριστού…»
Λοιπόν, να ντρέπεσαι που ως τώρα παρέβης την υπόσχεση αυτή και έζησες μία ζωή παλαιή και διεφθαρμένη και από σήμερα και  στο εξής αποφάσισε να ανακαινίσεις την πρώτη εκείνη υπόσχεση που έδωσες στο άγιο βάπτισμα και να ζήσεις μία άλλη καινούργια ζωή όχι με απολαύσεις· όχι με φιληδονίες και φιλοδοξίες· όχι με φιλαργυρίες και άλλες αμαρτίες· γιατί αυτά είναι της φθαρτής ζωής του παλαιού ανθρώπου, τον οποίον ξεντύθηκες στο βάπτισμα. Αλλά με παρθενία και αφθαρσία του σώματος·

Βιος τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς. Γιατί βάφουμε τά κόκκινα αὐγά στήν Ἀνάσταση.

Η ΑΓΙΑ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

Πρίν περίπου ἐνάμισυ χρόνο κυκλοφόρησε τό βλάσφημο βιβλίο καί ἡ ἀντίστοιχη ταινία «Κώδιακας Νταβίντσι». Η ταινία και το βιβλίο προσβάλουν όμως όχι μόνο τον Θεάνθρωπο, αλλά και τη μεγάλη Αγία και Ισαπόστολο Μαρία Μαγδαληνή την Μυροφόρο, τη θαρραλέα και έντιμη μαθήτρια του Χριστού μας, που και στη Σταύρωση Του παρέστεκε παρά τον φόβο των Ιουδαίων και πρώτη έτρεξε να μυρώσει άφοβα μέσα στη νύχτα το Σώμα Του στον Πανάγιο Τάφο, ανταμοιβόμενη με την είδηση της Ανάστασής Του! Και είναι εκείνη που αξιώθηκε (μαζί μέ τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο) πρώτη να τον δει Αναστημένο και θριαμβευτή εναντίον του θανάτου!

   Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, δεν έχει καμία σχέση με την αμαρτωλή και μετανοημένη γυναίκα που άλειψε με μύρο τα πόδια του Χριστού και τα σφούγγισε με τα μαλλιά της, αλλά ήταν γόνος πλούσιας και αρχοντικής οικογένειας από τα Μάγδαλα της Γενησαρέτ! Η αλλοίωση της Αλήθειας αυτής ξεκίνησε από Εβραίους και Παπικούς και αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αδικίες της  «ιστορίας»! Έτσι ξεκίνησε ο διασυρμός, τα βιβλία και οι άθλιες ταινίες!

Αν δεν υπάρχει ανάσταση…όλα «άγονται και φέρονται»!

Όταν λέμε ανάσταση, εννοούμε την ανάσταση των σωμάτων. Διότι ανάσταση είναι η δεύτερη ανόρθωση αυτού που έχει πέσει· διότι πώς θα αναστηθούν οι ψυχές που είναι αθάνατες; Αν πράγματι ορίζουν τον θάνατο ως χωρισμό της ψυχής από το σώμα, η ανάσταση είναι οπωσδήποτε ένωση πάλι της ψυχής και του σώματος, και δεύτερη ανόρθωση της ζωντανής υπάρξεως, που διαλύθηκε  στα στοιχεία της και έπεσε. Λοιπόν, το ίδιο το σώμα που καταστρέφεται και διαλύεται, το ίδιο θα αναστηθεί άφθαρτο.

Γιατί, αν δεν υπάρχει ανάσταση, ας φάμε και ας πιούμε (Α’ Κορ. ιε’ 32), ας επιδιώξουμε τη ζωή των ηδονών και των απολαύσεων. Αν δεν υπάρχει ανάσταση, σε τί διαφέρουμε από τα άλογα ζώα; Αν δεν υπάρχει ανάσταση, ας καλοτυχίσουμε τα ζώα του αγρού, που ζουν χωρίς λύπη. Αν δεν υπάρχει ανάσταση, ούτε Θεός υπάρχει, ούτε πρόνοια, αλλά όλα «άγονται και φέρονται» κατά τύχη. Θα γίνει λοιπόν, θα γίνει ανάσταση. Αν η ψυχή αγωνιστεί μόνη της στους αγώνες της αρετής, μόνη και θα στεφανωθεί. Και αν μόνη κυλίστηκε μέσα στις απολαύσεις, δίκαια θα τιμωρείται μόνη· αλλ’ επειδή η ψυχή δεν επεδίωξε ούτε την αρετή, ούτε την κακία χωριστά από το σώμα, δίκαια θα απολαύσουν τα δύο μαζί και τις αμοιβές.

ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΟΡΤΑΖΩΜΕΝ ΝΕΚΡΩΣΙΝ (Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ)

Πῶς φεύγουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ...

Ο Μάρκος (νέος μέ πολύ καλή ἐργασία πρόσφατα νυμφευμένος μέ τήν Μ., ἡ ὁποία ἐπίσης ἔχει μία πολύ καλή ἐργασία) είναι πάρα πολύ συνειδητός και πιστός Χριστιανός, συμμετέχει δε πολύ ενεργά στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας.

Όταν η Μ. ήταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, μαθαίνουν ότι ο Μάρκος πάσχει από μία μορφή μη ιάσιμου καρκίνου. Σε μία εβδομάδα περίπου,  η Μ. αποβάλλει, και μένουν οι δυο τους να παλεύουν με τις χημειοθεραπείες, τις ακτινοβολίες, και τα πήγαινε έλα στα νοσοκομεία.

Μετά περίπου από ένα χρόνο, ο Μάρκος πεθαίνει στην ηλικία των 30 ετών, αφήνοντας μόνη και άκληρη την πολυαγαπημένη του γυναίκα τη Μ.

[] Είναι προτιμότερο όμως να αφήσουμε, να μας αναφέρει τα γεγονότα η ίδια η γυναίκα του, ώστε να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα. Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα από μερικά  email που μας έστειλε.

«Ο καημένος ο Μάρκος Γιώργο μου, με τις τόσες ειρωνείες που του έκανα, δε μου έλεγε πάντα τι διαβάζει..
Θυμάμαι είχε ένα σκληρόδετο μπορντό προσευχητάριο, τώρα που το βλέπω, γράφει Ιερά Μονή Προφήτου Ηλία Πρεβέζης, ούτε ξέρω πού το βρήκε, έξι χρόνια που ήμασταν μαζί, ουδέποτε πήγε στην Πρέβεζα..
Μετά το απόγευμα, που γυρίζαμε στο σπίτι και τρώγαμε, για να ξεκουραστεί, διάβαζε εσπερινό, απόδειπνο και άλλα.

Καταδικασμένοι νά εἶναι ἀθάνατοι π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς (+) .

Οἱ ἄνθρωποι κατεδίκασαν τόν Θεόν εἰς θάνατον. Ὁ Θεός ὅμως διά τῆς Ἀναστάσεώς Του ″καταδικάζει″ τούς ἀνθρώπους εἰς ἀθανασίαν. Διά τά κτυπήματα τούς ἀνταποδίδει τούς ἐναγκαλισμούς. Διά τάς ὕβρεις τάς εὐλογίας. Διά τόν θάνατον τήν ἀθανασίαν. Ποτέ δέν ἔδειξαν οἱ ἄνθρωποι τόσον μῖσος πρός τόν Θεόν, ὅσον ὅταν Τόν ἐσταύρωσαν. Καί ποτέ δέν ἔδειξεν ὁ Θεός τόσην ἀγάπην πρός τούς ἀνθρώπους, ὅσην ὅταν ἀνέστη. Οἱ ἄνθρωποι ἤθελαν νά καταστήσουν τόν Θεόν θνητόν, ἀλλ᾽ ὁ Θεός διά τῆς Ἀναστάσεώς Του κατέστησε τούς ἀνθρώπους ἀθανάτους. Ἀνέστη ὁ σταυρωθείς Θεός καί ἀπέκτεινε τόν θάνατον. Ὁ θάνατος οὐκ ἔστι πλέον. Ἡ ἀθανασία κατέκλυσε τόν ἄνθρωπον καί ὅλους τούς κόσμους του.

Διά τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ὡδηγήθη τελεσιδίκως εἰς τήν ὁδόν τῆς ἀθανασίας, καί ἔγινε φοβερά καί δι᾽ αὐτόν τόν θάνατον. Διότι πρό τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὁ θάνατος ἦτο φοβερός διά τόν ἄνθρωπον, ἀπό δέ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου γίνεται ὁ ἄνθρωπος φοβερός διά τόν θάνατον. Ἐάν ζῇ διά τῆς πίστεως εἰς τόν Ἀναστάντα Θεάνθρωπον ὁ ἄνθρωπος, ζῇ ὑπεράνω τοῦ θανάτου. Καθίσταται ἀπρόσβλητος καί ἀπό τόν θάνατον. Ὁ θάνατος μετατρέπεται εἰς «ὑποπόδιον τῶν ποδῶν αὐτοῦ»: «Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον; ποῦ σου, ἅδη, τό νῖκος;» (πρβλ. Α’ Κορ. 15, 55-56). Οὕτως, ὅταν ὁ ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος ἀποθνήσκῃ, ἀφήνει ἁπλῶς τό ἔνδυμα τοῦ σώματός του διά νά τό ἐνδυθῇ ἐκ νέου κατά τήν ἡμέραν τῆς Δευτέρας Παρουσίας.

Η “Διακαινήσιμος” εβδομάδα.

Ολόκληρη η εβδομάδα από το άγιο Πάσχα μέχρι την επομένη Κυριακή, δηλαδή, την Κυριακή του Θωμά, λέγεται «διακαινήσιμος».

Γιατί ονομάζεται έτσι;

Στην πάλαια εποχή στην Εκκλησία υπήρχε η τάξη των Κατηχουμένων, όσων δηλ. προέρχονταν από τους ειδωλολάτρες ή τους Ιουδαίους και διδάσκονταν τις αλήθειες της χριστιανικής πίστεως για να γίνουν μέλη της με το μυστήριο του Βαπτίσματος. Το Βάπτισμα δεν ήταν τότε ατομικό ή οικογενειακό γεγονός, όπως σήμερα, αλλά γεγονός που αφορούσε το πλήρωμα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό οι Κατηχούμενοι βαπτίζονταν ομαδικά κατά τη νύχτα του Μ. Σαββάτου προς την Κυριακή του Πάσχα. Με το βάπτισμα στο νερό ο «παλαιός άνθρωπος», ο άνθρωπος της αμαρτίας με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος πεθαίνει και  γεννιέται ο νέος, ο ανακαινισμένος, ο καινούριος που ζει την αναγέννηση, την ανανέωση. Η εβδομάδα που ακολουθούσε το Πάσχα ονομάζεται «διακαινήσιμος» γι’ αυτό το γεγονός της ανακαινίσεως. Επειδή οι βαπτισμένοι ολόκληρη την εβδομάδα φορούσαν λευκά φορέματα ονομάζεται και «λευκή εβδομάδα».