Οἱ Προτεστάντες ρωτοῦν: Γιατί νὰ εἶμαι Ὀρθόδοξος;

Ν. Μ. πρώην Προτεστάντη αἱρεσιάρχη      

Τὸ ἐρώτημα αὐτό, ποὺ ἴσως φαίνεται τόσο ἀφύσικο σὲ ἕναν πιστὸ Ὀρθόδοξο, ἔχει μεγάλη σημασία γιὰ κάποιον ποὺ ΔΕΝ πιστεύει στὴν Ὀρθόδοξη πίστη, ἢ ἔχει μικρὴ   σχέση μὲ αὐτήν. Ὡς πρώην ἱδρυτὴς Προτεσταντικῆς ὁμάδας, καὶ νῦν Ὀρθόδοξος, πιστεύω ὅτι ἀξίζει νὰ δώσω μία ἀπάντηση ἀπὸ τὴν παλιά μου ἐμπειρία, μέσα ἀπὸ τήν ὁπτικὴ γωνία ἑνὸς Προτεστάντη, καὶ πρώην ὁρκισμένου ἐχθροῦ της Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Πῶς βλέπει λοιπὸν ἕνας Προτεστάντης τὴν Ὀρθοδοξία; Καὶ τί μπορεῖ νὰ τὸν κάνει νὰ τὴν ἐκτιμήσει;  

Πηγή:   Ὀρθόδοξη Ὁμάδα Δογματικῆς Ἔρευνας         

Μία ἀρνητικὴ εἰκόνα στὴν Ὀρθοδοξία

Οἱ ποιμένες τοῦ Προτεσταντισμοῦ ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, ὅταν ἀναφέρονται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, σχεδὸν πάντοτε τὸ κάνουν μὲ ἕνα ἐπικριτικὸ πνεῦμα. Καὶ ἀπὸ τὴν ὀπτική του Δυτικοῦ εὐσεβιστῆ ἀνθρώπου, βρίσκουν πολλὰ ἐνοχλητικὰ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδας. Ἂς δοῦμε λοιπὸν πρῶτα, ποιὰ εἶναι μερικὰ βασικὰ πράγματα ποὺ ἐνοχλοῦν ἕναν Προτεστάντη, ἀπὸ ὅσα βλέπει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.  

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΙ-ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ:ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ; (ΛΥΚΟΙ ΜΕ ΕΝΔΥΜΑ ΠΡΟΒΑΤΩΝ)

ΑΝΤΙΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΙ...

( Οἱ Εὐαγγελικοὶ - Προτεστάντες )

ΑΠΟ http://www.kivotoshelp.gr/

Ἡ αἰτία δημιουργίας τοῦ προτεσταντικοῦ Σχίσματος ἀπὸ τούς Παπικούς ὑπῆρξε, ἡ διαμαρτυρία τοῦ φημισμένου Γερμανοῦ θεολόγου Μαρτίνου Λούθηρου(1517), ἐνάντια στὴν τότε, Παπικὴ ἡγεσία.

Ὁ Πάπας Λέων ὁ 10ος, γιὰ λόγους καθαρὰ εἰσπρακτικούς, εἶχε κυκλοφορήσει τὰ λεγόμενα συγχωροχάρτια , σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ὅσα ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι εἶχαν παραδώσει.

Τὰ λεγόμενα συγχωροχάρτια ἔγραφαν, ὅτι ὁ Πάπας, ὡς διάδοχός του Ἀποστόλου Πέτρου, Ἱδρυτοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης, εἶχε ἐξουσία νὰ συγχωρεῖ ζωντανοὺς καὶ πεθαμένους καὶ μάλιστα, καὶ αὐτοὺς πού βρίσκονταν στὴν κόλαση ...Ἀγοράζοντας λοιπὸν ἕνα τέτοιο χαρτὶ ἔπαιρνες συγχώρηση γιὰ ὅσες ἁμαρτίες θὰ ἔκανες μέσα σὲ 5 χρόνια, ἢ πληρώνοντας περισσότερα, μποροῦσες νὰ ἁμαρτάνεις καὶ ἀνάλογα χρόνια ...

Ἡ εἰσπρακτικὴ αὐτὴ βουλιμία, κληρικῶν τῆς τότε ἐποχῆς εἶχε φθάσει σὲ τέτοιο σημεῖο στὴν ὕπαιθρο, ὥστε νὰ κυκλοφοροῦν λιτανεύοντας ἕνα φτερὸ χήνας, ἰσχυριζόμενοι κάποιοι, ὅτι αὐτό, ἦταν μέρος τῶν πτερύγων τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ στὴν πτώση τῶν Ἀγγέλων κατὰ τὴν μάχη του μὲ τὸν Ἑωσφόρο!

Ὑπῆρξαν ὅμως καὶ ἄλλα λάθη.

Ὁ Λούθηρος, εἶχε γίνει μοναχὸς στὴν Μονὴ τῶν Αὐγουστινιανῶν τοῦ Ἔρφουρτ, ἀλλὰ πὰρ΄ὅλους τους ὅρκους καὶ τὶς μοναχικὲς ὑποσχέσεις παρθενίας καὶ ἀγαμίας, ἀπέναντι Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, παντρεύτηκε μιὰ ἄλλη μοναχὴ (δεσμευμένη κι΄αὐτὴ μὲ τοὺς ἴδιους ὅρκους), τὴν Αἰκατερίνη φὸν Μπόρα ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπέκτησε καὶ 6 γυιούς!

Τὰ λάθη δυστυχῶς εἶχαν καὶ συνέχεια ...

ΣΕ 450 ΚΟΜΜΑΤΙΑ...

Τὴν ἀρχικὴ γραμμὴ ἀλλαγῆς καὶ μεταρρύθμισης τοῦ Μαρτίνου Λούθηρου τὴν ἐπέκτειναν μὲ νέες ἀντιδράσεις ἀργότερα, καὶ ἄλλοι θεολόγοι τῆς μεταρρύθμισης, ὅπως ὁ Ζβίγγλιος, καὶ ὁ Καλβίνος.

Δυστυχῶς ὅμως, πὰρ΄ ὅλο πού οἱ διαμαρτυρίες τοὺς ὑπῆρξαν ἀρχικὰ δικαιολογημένες, καὶ πὰρ΄ ὅλες τὶς ἀναφορές τους ὅτι μόνο ἡ Ὀρθοδοξία εἶχε ἀνόθευτη τὴν ἀλήθεια κρατώντας τὴν ἀρχαία γραμμή, ἐν τούτοις, ἀντὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ὀρθοδοξία δημιούργησαν δική τους ὁμολογία, πού τὴν ὀνόμασαν «Ἐκκλησία» ...

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ. ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ AIDS. (NO TO THE NEW AGE)

Τοῦ Μοναχοῦ Ἀρσένιου Βλιαγκόφτη

Περιοδικό "ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ"

Τ.Θ.: 118407, 540 03 Θεσσαλονίκη.

Τά τελευταία χρόνια ὅλο καί περισσότερο ἀκοῦμε νά γίνεται λόγος γιά "Νέα Ἐποχή". Ὅλο καί περισσότερο βλέπουμε νά χρησιμοποιεῖται τό οὐράνιο τόξο, ἡ πυραμίδα, ὁ ἀριθμός 666, ἡ πεντάλφα, ἀγαπημένα σύμβολα ὅλα αὐτά τῆς "Νέας Ἐποχῆς". Ἀκοῦμε ἐπίσης νά γίνεται πολύς λόγος γιά Παγκοσμιοποίηση καί γιά μία Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Μπαίνουμε, λοιπόν, σέ μία χρυσῆ ἐποχή καθολικῆς εὐτυχίας, ἤ, μήπως, ἄραγε κάτι μᾶς κρύβουν;

Οἱ ρίζες τῆς "Νέας Ἐποχῆς" στήν ἀστρολογία καί τόν ἀποκρυφισμό.

Ἡ λεγομένη Νέα Ἐποχή βασίζεται σέ μία παλαιά σκέψη πού συναντᾶται σέ ἐξωχριστιανικές θρησκεῖες. Πρόκειται γιά μία ἄποψη τῆς ἀστρολογίας, ὅτι δῆθεν κάθε 2.000 περίπου χρόνια εἰσέρχεται ἡ ἀνθρωπότητα σέ μία Νέα Ἐποχή. Ἡ προηγούμενη ἦταν -μᾶς λένε- ἡ Ἐποχή τῶν Ἰχθύων, ἡ ἐποχή τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Τώρα εἰσερχόμεθα -λένε- στή Νέα Ἐποχή , στήν Ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου, μία χρυσῆ ἐποχή γιά τήν ἀνθρωπότητα.

Ὁ Χριστιανισμός θά τεθεῖ στό περιθώριο τῆς Ἱστορίας, θά ἔρθουν νέες ἀλήθειες, θά τίς φέρει ὁ "μεσσίας" ἤ Χριστός τῆς Νέας Ἐποχῆς , δηλαδή, ὁ Ἀντίχριστος.

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

ΠΑΙΔΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

ΟΣΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ (4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ)

ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Ὁ Ὅσιος Ἀνσέριος ὁ Ἀπόστολος τῆς Δανίας καὶ τῆς Σκανδιναβίας

Ὁ Ἅγιος Ἀνσέριος γεννήθηκε στὴν Πικαρδία στὶς ἀρχὲς τοῦ 9ου αἰῶνα μ.Χ. Ἔμεινε ὀρφανὸς καὶ ἀνατράφηκε στὸ μοναστήρι τῆς Κορβίας, ὅπου καὶ ἔγινε μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὴν ἐντολὴ νὰ ἐργασθεῖ ἱεραποστολικὰ στοὺς λαοὺς ποὺ δὲν εἶχαν γνωρίσει τὸν Χριστό. Ὁ Ἅγιος κήρυξε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στὶς χῶρες τὶς Βαλτικῆς. Λίγο ἀργότερα ἐκλέγεται Ἀρχιεπίσκοπος τῶν νέων χωρῶν, στὶς ὁποῖες ἐργάζεται ἱεραποστολικά, μὲ ἕδρα τὸ Ἀμβοῦργο. Τὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο συνεχίζεται μέσα ἀπὸ τὴν ἄσκηση, τὴν προσευχή, τὴν ποιμαντικὴ δράση καὶ τὴ φιλανθρωπία. Ὅταν, τὸ ἔτος 845 μ.Χ., τὸ Ἀμβοῦργο καταλαμβάνεται ἀπὸ τοὺς Νορμανδούς, ὁ Ἅγιος Ἀνσέριος ἀναγκάζεται νὰ ἐγκαταλείψει τὴν ἕδρα του προσωρινὰ καὶ νὰ περιοδεύσει στὶς χῶρες τοῦ Βορρᾶ. Μετὰ δύο χρόνια, ἐπέστρεψε στὴν ἕδρα του, ποὺ τώρα εἶχε συνενωθεῖ μὲ τὴν πόλη τῆς Βρέμης, μετὰ ἀπὸ ἀπόφαση τῆς Συνόδου τῆς Μαγεντίας. Ὁ Ἅγιος συνεχίζει τὴν ἱεραποστολικὴ δραστηριότητά του καὶ βαπτίζει Χριστιανὸ τὸν βασιλέα τῆς Δανίας Χόριχ καὶ τὸν διάδοχό του ποὺ ἦταν εἰδωλολάτρης καὶ εἶχε κινήσει διωγμὸ ἐναντίων τῶν Χριστιανῶν. Ὁ Ὅσιος Ἀνσέριος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 865 μ.Χ. ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ:  http://extend.gr/synaxarion/sxsaintinfo.aspx?sid=2008&lang=grΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ:   http://www.pausanias.gr/products_img/christ_resurection_church.jpg ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΦΙΟΡΔ:  http://www.cosmorama.gr/showimage.asp

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Δίκαιος ὁ Θεοδόχος (3 Φεβρουαρίου)

Ὁ Συμεὼν ἦταν ἄνθρωπος δίκαιος καὶ εὐλαβής, «προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ». Ἦταν ἄνθρωπος κατὰ τὴν φύση, ἀλλὰ στὴν ἀρετὴ ἄγγελος, ἄνθρωπος συναναστρεφόμενος μὲ ἀνθρώπους, ἀλλὰ συμπολιτευόμενος μὲ ἀγγέλους. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τοῦ εἶχε ἀποκαλύψει ὅτι δὲν θὰ πεθάνει προτοῦ ἀξιωθεῖ νὰ δεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ Τὸν κρατήσει στὴν ἀγκαλιά του.

Ἡ Θεοτόκος κατὰ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο, τοῦ εἶπε: «Δέξαι γεραρώτατε ἄνθρωπε, τὸν πρὸς σὲ μᾶλλον ἢ πρὸς ἐμὲ τὴν τεκοῦσαν νῦν ἐπειγόμενον· δέξαι τὸν σὲ ποθοῦντα μᾶλλον ἢ Ἰωσήφ· δέξαι τὸν δευτέραν τῆς σῆς φιλίας τὴν πρὸς ἐμὲ τὴν μητέραν στοργήν, ὡς ἔοικε λογιζόμενον· δέξαι, καί, ὡς βούλει, τοῦ ποθουμένου καταπόλαυε». Καὶ ἀμέσως μετὰ ἀπέθεσε στὰ χέρια τοῦ Πρεσβύτου Συμεὼν τὸν Κύριο. Ὁ Συμεὼν «σκιρτᾷ καὶ ἀγγαλιᾷ, καὶ λαμπρᾷ καὶ διαπρυσίῳ φωνὴ περὶ αὐτοῦ ἀνακέκραγε λέγων· οὗτός ἐστιν ὁ ὢν καὶ προὼν καὶ ἀεὶ τῷ Πατρὶ συμπαρὼν, ὁμοούσιος, ὁμόθρονος, ὁμόδοξος, ὁμοδύναμος, ἰσοδύναμος, παντοδύναμος, ἄναρχος, ἄκτιστος, ἀναλλοίωτος, ἀπερίγραπτος, ἀόρατος, ἄῤῥητος, ἀκατάληπτος, ἀψηλάφητος, ἀκατανόητος, ἀτέκμαρτος. Οὗτός ἐστι τῆς πατρικῆς δόξης τὸ ἀπαύγασμα, οὗτός ἐστιν ὁ χαρακτὴρ τῆς πάντως συστάσεως, τοῦτο τὸ φῶς τῶν φώτων, ἐκ πατρικῶν ἀνατέλλον κόλπων»...ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΚΑΚΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΑΠΑΛΛΑΣΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ, ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΘΗ

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, ΤΟ ΟΡΓΩΜΑ  ΤΟΥ ΧΩΡΑΦΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ:

Α)Η ΚΑΚΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ Β)Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ.

Α) Η ΚΑΚΟΠΑΘΕΙΑ

Γράφει ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας στήν Ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας (Κεφ. Α΄παρ.3)

Κείμενο: «Καὶ τοῦτο ἐδήλωσεν ἐν τῇ τοῦ σπόρου παραβολῇ. «Ἐξῆλθε γάρ, φησίν, ὁ σπείρων», οὐχ ἵνα ἀρόσῃ τὴν χώραν, ἀλλ᾿ ἵνα «σπείρῃ», ὡς δὴ τῆς ἀρόσεως καὶ πάσης παρασκευῆς παρ᾿ ἡμῶν ὀφειλομένης εἰσενεχθῆναι».

Μετάφραση: «Αὐτό τό φανέρωσε ὁ Θεός στήν παραβολή τοῦ Σπορέως. Διότι λέγει: «Βγῆκε ὀ Σπορεύς», ὄχι γιά νά ὀργώσει τή γῆ, ἀλλά «γιά νά σπείρει» (Ματθ. 13, 3), δείχνοντας ὅτι τό ὄργωμα καί ὅλη ἡ προετοιμασία πρέπει νά ἔχουν γίνει ἀπό ἐμᾶς».

Σχόλιο-Διδαχή:  Ὁ Κύριος ἔρχεται στήν Θεία Λειτουργία σάν τόν Εὐλογημένο Σπόρο καί πέφτει-προσφέρεται στήν γῆ τῆς καρδιᾶς μας. Ὁ Κύριος ἐκχέει τήν Χάρη Του καί ὅποιος εἶναι δεκτικός σ’ Αὐτήν, ὅποιος εἶναι χωράφι ὀργωμένο καί περιποιημένο, ὠφελεῖται τά μέγιστα. Στήν παραβολή τοῦ Σπορέως τό καλό χωράφι πού παράγει 30πλάσιο, 60πλάσιο ἤ καί 100πλάσιο καρπό εἶναι ἤδη ὀργωμένο καί ἕτοιμο. Αὐτήν τήν προετοιμασία τοῦ ἐδάφους τῆς καρδιᾶς μας καλούμαστε νά κάνουμε ὅλοι μας ἐν ὄψει τῆς μετοχῆς μας στή Θ. Λειτουργία. 

Σέ τί συνίσταται αὐτή ἡ γενική προετοιμασία; Συνίσταται στήν κάθαρση ἀπό τά πάθη, διά τῆς μετανοίας. Ἡ κακοπάθεια καί ἡ ταπείνωση καθαρίζουν τήν ψυχή ἀπό ὅλα τά πάθη σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή. Τί σημαίνει κακοπάθεια;

Τά γενέθλιά μας πρέπει νά τά γιoρτάζoυμε;

Σύγχρονοι προβληματισμοί-Πνευματικά θέματα

Ὅλoι μας γνωρίζoυμε τήν ἡμέρα πoύ γεννηθήκαμε. Γνωρίζoυμε μάλιστα καί τίς λεπτoμέρειες: ὥρα γέννησης (πoλλές φoρές καί λεπτά καί δευτερόλεπτα!!), τoπoθεσία (τώρα πιά μέ γεωγραφικές συντεταγμένες- μέ τήν βoήθεια ἑνός GPS), γνωρίζoυμε ὡρoσκόπια καί ὡρoσκόπoυς, γνωρίζoυμε τo κινέζικo ὡρoσκόπιo καί πoλλά ἄλλα. Καί ἄν ἐμεῖς oἱ ἴδιoι δέν δίνoυμε καί πoλύ μεγάλη σημασία σέ αὐτά, φρoντίζoυν ἄλλoι –ἀπό τό oικoγενειακό/φιλικό μας περιβάλλoν κυρίως- νά μᾶς κατατoπίσoυν σχετικά, νά μᾶς κάνoυν «πάρτυ» καί ἐκπλήξεις μέ τoῦρτες καί κεράκια…Καμιά φoρά μᾶς ἐνoχλεῖ ἄν τύχει καί μᾶς ξεχάσoυν, ἤ μᾶς πιάνει τo παραπoνo πoύ …μεγαλώνoυμε, ἐνῶ τίς περισσότερες φoρές ἀκoῦμε τήν φράση: «στά γενέθλια μoυ νoιώθω μελαγχoλικά».

Ὅλα αὐτά καθιστoῦν φανερό ὅτι τά γενέθλιά μας ἔχoυν καθαρά ἀνθρωπoκεντρικό χαρακτῆρα, δηλαδή τά πάντα κινoῦνται γιά τήν δική μας αὐταρέσκεια καί ἱκανoπoίηση καί ἀπέχoυν πoλύ ἀπό τoν σκoπό τῆς ἔλευσής μας σέ αὐτή τήν ζωή.

Εἶναι μία συνήθεια πoυ ἦρθε ἀπό τήν δύση ὅπoυ ἐκεῖ δέν ἑoρτάζoυν τoυς ἁγίoυς τoυς ἀλλά ἑoρτάζoυν μέ περισσή λαμπρότητα τά πρoσωπικά τoυς γενέθλια.

Βέβαια νά ξεκαθαρίσoυμε καταρχήν ὅτι δέν χρειάζεται νά εἴμαστε ἤ νά γίνoυμε ἀντικoινωνικoί ἤ νά δoῦμε τό θέμα καθαρά φαρισαϊκά καί νά χάσoυμε τήν oὐσία: ἄλλo δέν γιoρτάζoυμε (δέν πρoκαλoύμε τήν γιoρτή αὐτή, δέν τήν περιμένoυμε πῶς καί πῶς, δέν θεωρoῦμε τά γενέθλιά μας ὡς γεγoνός μoναδικό κλπ), ἄλλo τo νά μή δεχόμαστε εὐχές καί νά μήν εἴμαστε φιλοξενoι ἤ νά γινόμαστε ἀπομακρoι.

Ἀλλά ἄς δoύμε λίγo τί ὀνoμάζει, τί ἐννoεῖ καί τί ἑoρτάζει ἡ Ἐκκλησία μας ὡς «γενέθλιo ἡμέρα».

Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τoύς ἁγίoύυς της, μέ τό νά ἑoρτάζει τήν ἡμέρα κατά τήν oπoία μαρτύρησαν ἤ τήν ἡμέρα κατά τήν ὁπoία κoιμήθηκαν-ἔφυγαν ἀπό αὐτή τή ζωή. Ἡ ἡμέρα αὐτή ὀνoμάζεται «μνήμη ἁγίoυ» ἤ «γενέθλιoς ἡμέρα» τoῦ ἁγίoυ (εἰσῆλθε - γεννήθηκε στήν αἰώνια ζωή).

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία καθόρισε νά τελoῦνται τρία μόνoν γενέθλια (νά ἑoρτάζει δηλαδή καί τήν γέννηση τoυς): τoῦ Χριστoῦ Μας(25/12), τῆς Παναγίας Μας (8/9) καί τoῦ Ἁγίoυ Ἰωάννoυ τoῦ Πρoδρόμoυ (24/06).

Ἐπίσης ἐπειδή Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἕνωση τoῦ ἀνθρώπoυ μέ τό Θεό, πoύ γιά πρώτη φoρά ἀπoκαλύφθηκε τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκoστῆς ἡ ἡμέρα αὐτή (τῆς Πεντηκoστῆς) θεωρεῖται γενέθλια μέρα τῆς Ἐκκλησίας, ἀφoῦ αὐτή τή μέρα γιά πρώτη φoρά ἡ Ἐκκλησία ἐμφανίζεται στόν κόσμo σάν θεανθρώπινη κoινωνία.

Καμία ἄλλη ἀναφoρά γενεθλίων δέν ὑπάρχει.

Ὅλoι μας λoιπόν πρέπει νά ἑoρτάζoυμε τή μνήμη δηλαδή τήν «γενέθλια ἡμέρα» τoῦ ἁγίoυ μας καί ὄχι τά γενέθλιά μας. Ἐμεῖς oί ὀρθόδoξoι τιμoῦμε τόν Ἅγιo μας, τόν ἔχoυμε πρoστάτη, μεσίτη καί βoηθό. Ἀγωνιζόμαστε νά τόν μιμηθoῦμε, ζώντας μέ κέντρo πάντoτε τόν Θεάνθρωπo Χριστό, δηλ. ζoῦμε θεανθρωπoκεντρικά.

Συμπερασματικά, τό νά ἑoρτάζoυμε τά γενέθλιά μας, ἀπoτελεῖ πράξη ἐγωισμoῦ, καθώς ἔρχεται σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τήν ταπεινoφρoσύνη πoύ διδάσκει ὁ Χριστός Μας. Αὐτό πoύ πρέπει νά συνειδητoπoιήσoυμε, εἶναι πώς μέ τή γέννησή μας δέν συνέβη κάτι τό ἐξαιρετικό, κάτι πoύ νά εἶναι ἄξιo ἑoρτασμoῦ· ἁπλᾶ ἕνας ἀκόμη ἄνθρωπoς πρoστέθηκε στoύς ὑπόλoιπoυς, ὁ ὁπoῖoς καλεῖται καί αὐτός νά παλέψει γιά τή Σωτηρία τoυ.

Ἄν πρέπει νά ἑoρτάζoυμε καί κάτι ἄλλo (πέρα ἀπό τήν ὀνoμαστική μας ἑoρτή) τότε αὐτό πoύ πρέπει νά ἑoρτάζoυμε εἶναι τήν μέρα τῆς βάπτισής μας. Τήν ἡμέρα ἐκείνη κατά τήν ὁπoία λάβαμε τό Ἅγιο Χρίσμα, τίς δωρεές τoυ Ἁγίoυ Πνεύματoς. Πράγματι, πόσo ὄμoρφo εἶναι τήν ἡμέρα ἐκείνη, κάθε χρόνo νά συναισθανόμαστε τό μεγάλo ἐκεῖνo γεγoνός καί νά τελoῦμε μία πνευματική ἑoρτή, νά κάνoυμε μία λειτoυργία, νά συμμετέχoυμε στό μυστήριo τῆς Θείας Εὐχαριστίας, νά πoῦμε ἕνα εὐχαριστῶ στόν Πανάγαθo Θεό. Τί πιό φυσικό ἀφοῦ ὅ,τι ἔχoυμε μᾶς τό ἔδωσε Ἐκείνoς· ὅ,τι πετύχαμε τό ὀφείλoυμε σ’Αὐτόν. Νά δείξoυμε ἔτσι ὅτι δέν ἔχoυμε ξεχάσει τόν σκoπό τῆς βαπτίσεώς μας καί ὅτι τo συμφέρoν τῆς ψυχῆς μας εἶναι νά εἶναι ἑνωμένη μέ τoν Χριστό.

ΠΗΓΗ: http://www.orthodox-answers.gr/node/478

Σήμερα φθάσαμε στό τραγικό σημεῖο, τά παιδάκια νά ἀγνοοῦν τόν ἅγιο τους καθώς καί τό πότε τιμᾶται· ἀντίθετα γνωρίζουν πολύ καλά τήν ἡμέρα πού γεννήθηκαν. Οἱ μεγάλοι τελείως καταστροφικά φερόμενοι τούς τρέφουν τόν ἐγωισμό μέ τίς διάφορες φιέστες τῶν γενεθλίων πού ἀποτελοῦν μία ἀνθρωπολατρεία (δηλ. εἰδωλολατρεία) καί προβολή τοῦ ἐγώ (τοῦ παιδιοῦ πού ἑορτάζει ἀλλά καί τῶν μεγάλων). Τί πνευματική ζημιά ἄραγε δέν παθαίνει ἡ παιδική ψυχή ὅταν ἀκούει ὅλην τήν ὁμήγυρη νά ψάλλει «νά ἕνας σοφός!!!» ἤ «νά μία σοφός!!!». 

Ἄν κανείς θέλει νά τιμήσει τόν ἅγιο του καί ὄχι τόν ἑαυτό του ἄς κάνει τό ἑξῆς: Ἄς καλέσει τούς φίλους του ἤ τούς φίλους τοῦ παιδιοῦ του στήν Ἐκκλησία. Ἄς κάνει μία Θεία Λειτουργία τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου του. Ἄς φροντίσει νά ἔχει ἑτοιμαστεῖ μέ τό Μυστήριο τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολόγησης καί νά κοινωνήσει τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων τήν ἡμέρα ἐκείνη. Καλό εἶναι ἐπίσης νά κάνει ἀρτοκλασία, κόλλυβα πρός τιμήν τοῦ ἁγίου του καί νά ζυμώσει πρόσφορο πού θά τό φέρει γιά νά προσφερθεῖ στήν Θεία Λειτουργία τῆς ἡμέρας πού τιμᾶται ὁ ἅγιος του. Μπορεῖ νά καλέσει στήν Θεία Λειτουργία ὅλους τούς φίλους του μικρούς καί μεγάλους. Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι δέν ἑορτάζουμε ἐμεῖς ἀλλά ὁ ἅγιός μας. Μετά τήν Θεία Λειτουργία ἄς προσφέρει κέρασμα στό ἀρχονταρίκι τῆς Ἐκκλησίας ἤ στό σπίτι του καί ἄς διαβαστεῖ τό συναξάρι τοῦ ἁγίου. 

Εἴθε νά σταματήσει αὐτό τό ἀντιχριστιανικό ἔθιμο τῶν γενεθλίων πού τρέφει τόν ἐγωισμό μας καί καταστρέφει τίς ψυχές μας καί τίς ψυχές τῶν παιδιῶν μας. Οἱ χριστιανοί ἄς μήν συμμετέχουμε καί πολύ περισσότερο ἄς μήν ὀργανώνουμε τέτοιες δυτικόφερτες, ἐγωιστικές, εἰδωλολατρικές φιέστες.

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

ΜΕΛΕΤΗΜΑ 2ον
Ἡ προσευχὴ εἶναι ἀπὸ τὶς κυριώτερες καὶ ἰσχυρότερες δυνάμεις, ποὺ κάνουν τὸν προσευχόμενο νὰ ξαναγεννιέται καὶ τοῦ χαρίζουν σωματικὴ καὶ πνευματικὴ εὐεξία. Χωρὶς τὴν προσευχὴ οὔτε οἱ ἁμαρτίες μας συγχωροῦνται οὔτε Μυστήριον κάνουμε οὔτε καὶ ὁ Θεὸς μᾶς δίνει τὴ βοήθειά του καὶ τὴ χάρη Του.
Ἡ προσευχὴ εἶναι τὰ μάτια καὶ τὰ φτερὰ τῆς ψυχῆς μας καὶ μᾶς δίνει θάρρος καὶ δύναμη ν᾿ ἀντικρύσουμε τὸν Θεό. Ὅμως κατὰ τὴν προσευχὴ πρέπει: 

α) Τὸ ἦθος μας νὰ εἶναι ταπεινό, τρεφόμενο μ᾿ ἁγνὲς ἐλπίδες,
β) Νὰ μεταχειριζόμαστε ὅσα ταπεινώνουν καὶ ἡσυχάζουν τὸ σῶμα, ἐλευθερώνοντας τὸ νοῦ ἀπὸ κάθε
ἐνόχληση, 

γ) Τὰ ἐνδύματά μας νὰ εἶναι ταπεινά, 

δ) Οἱ τροφές μας νὰ εἶναι ἐκεῖνες ποὺ πρέπει καὶ τὰ πιοτά μας ἐλαφρὰ καὶ μὲ μέτρο, 

ε) Ἡ ὀρθοστασία μας καὶ οἱ γονυκλισίες μας ἀνάλογες μὲ τὶς δυνάμεις μας, 

στ)Ὁ ὕπνος μας νὰ εἶναι ὀλίγος καὶ σὲ σκληρὰ στρώματα, 

ζ) Νὰ μεταχειριζόμαστε ὅσα δαμάζουν τὸ σῶμα καὶ ξυπνοῦν τὸ νοῦ φέρνοντάς μας κοντὰ στὸ Θεό. Σ᾿ αὐτὸ βοηθοῦν πολὺ ἡ ἀνάγνωση τῶν Θείων Γραφῶν καὶ τῶν ἑρμηνειῶν τῶν Ἁγ. Πατέρων, τὰ νηπτικὰ ἀποφθέγματα τῶν Ὁσίων καὶ οἱ κατανυκτικὲς ψαλμωδίες καὶ 

η) Νὰ νιώθουμε σ᾿ ὅλη τους τὴν ἔκταση τὰ θαύματα, ποὺ ἔγιναν καὶ γίνονται σ᾿ ὅλον τὸν κόσμο.
Προσεύχου, λοιπόν, ἀδελφέ μου, μὲ τὸ στόμα, ὥσπου νὰ σὲ φωτίσει ἡ Θ. Χάρη νὰ προσεύχεσαι καὶ μὲ τὴν καρδιά σου. Τότε θὰ συντελεσθεῖ μέσα σου μὲ θαυματουργικὸ τρόπο ἑορτὴ καὶ πανήγυρη καὶ δὲ θὰ προσεύχεσαι πιὰ μὲ τὸ στόμα ἀλλὰ μὲ τὴν καρδιά. Σὲ κάθε σου ἐργασία ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ, ἂς προηγεῖται ἡ προσευχή! Αὐτὴ ἂς κυβερνάει ὅλες σου τὶς πράξεις! Αὐτὴ γεννάει τὴ μετάνοια καὶ τὸ δάκρυ! Αὐτὴ προχωρεῖ ὡς τὰ μύχια τῶν λογισμῶν μας. Αὐτὴ εἶναι ἡ γεννήτρια τῆς Θείας Ἀγάπης! Αὐτὴ καθαρίζει τὸ λογιστικό της ψυχῆς. Αὐτὴ ἐξαγνίζει τοὺς Ἀγγέλους καὶ τοὺς Ἁγίους!… Αὐτὴ φυλάγει καθαρὸ τὸ ἐπιθυμητικὸ τῆς ψυχῆς μὲ τὸ νὰ βρίσκεται μπροστὰ στὸ Θεό, νὰ ὁμιλεῖ καὶ νὰ προσκολλᾶται σ᾿ Αὐτὸν μ᾿΄ ὅλη της τὴν ἐπιθυμία. Γιατὶ καθένας ποὺ ἀγαπάει καὶ φοβᾶται τὸ Θεὸ εἶναι ἀδύνατο νὰ μὴ σκέπτεται ταπεινά, εἶναι ἀδύνατο νὰ κυβερνᾶται ἀπὸ τὸ θυμό. Γι᾿ αὐτὸ καὶ λέμε πὼς ἡ ὁσία ταπείνωση καθαρίζει τὴν ψυχή. 

ΠΗΓΗ: Giannis Spanos: http://www.facebook.com

ΠΕΡΙ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Ὁ Θεὸς ἔχει παραχωρήσει στὴ θέληση καὶ στὴ δύναμη τοῦ ἀνθρώπου μόνο τὴν ποσότητα τῆς προσευχῆς.Ἔχει διδάξει τὴ συνεχῆ καὶ ἀδιάλειπτη προσευχὴ πάντοτε καὶ σὲ κάθε τόπο. Μόνο μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο γινόμεθα κάτοχοι τοῦ μυστικοῦ της ἀληθινῆς προσευχῆς καὶ πίστεως.Μόνον ἔτσι τηροῦμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ πετυχαίνουμε τὴ σωτηρία μας. Ἡ ποσότητα λοιπὸν τῆς προσευχῆς ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο.
Οἱ Ξανθόπουλοι Ἅγιοι Κάλλιστος καὶ Ἰγνάτιος συμβουλεύουν συχνὴ προσευχὴ στὸ Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πρὶν ἀπὸ κάθε ἔργο καὶ πράξη, ἐπειδὴ ἡ συχνότητα τελειοποιεῖ ἀκόμη καὶ τὴν ἀτελῆ προσευχή. 
Ὁ δὲ ἅγιος Διάδοχος τῆς Φωτικῆς παραδέχεται ὅτι, ὅταν ἄνθρωπος ἐπικαλεῖται τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ὅσον μπορεῖ συχνότερα, δὲν πέφτει εὔκολα σὲ ἁμαρτήματα.
Μάθε ὅτι κάθε παλμὸς καὶ κάθε σκέψη προσευχῆς ὀφείλεται σ᾿ ἐνέργεια τοῦ Ἁγ. Πνεύματος καὶ εἶναι ἡ μυστικὴ φωνὴ τοῦ Ἀγγέλου φύλακος τοῦ καθενός
μας. Τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἐπικαλούμεθα στὴν προσευχή, περιέχει μέσα του αὐτοϋπάρχουσα καὶ αὐτενεργοῦσα ἀνορθωτικὴ δύναμη.
Μὴν ἀνησυχεῖς λοιπὸν ἀπὸ τὴν ἀτέλεια καὶ τὴν ξηρασία τῆς προσευχῆς σου, ἀλλὰ περίμενε μ᾿ ἐπιμονὴ τὸν καρπὸ τῆς συχνῆς ἐπικλήσεως τοῦ θείου Ὀνόματος καὶ δὲν θ᾿ ἀργήσει νὰ ἔλθει. Ἐκεῖνο ποὺ θὰ πρέπεινὰ σὲ ἀνησυχεῖ εἶναι ἡ ἀμέλεια γιὰ προσευχή. Αὐτὴ ἦταν ἡ κύρια καὶ μοναδικὴ αἰτία, ποὺ ἔσπρωξε τὸν Ἀπ.Πέτρο στὸ ν᾿ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό!… Αὐτὴ ἦταν ἐκείνη ποὺ τὸν εἶχε κάνει περήφανο, γιατὶ ὅποιος νομίζει τὸν ἑαυτό του ἀσφαλῆ καὶ σταθερό, δὲν ζητάει μὲ τὴν προσευχὴ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Θ. Πέτρος εἶχε πολλοὺς λόγους νὰ καταφύγει στὴν προσευχή: γιατὶ ὁ Κύριος τοῦ τὸ εἶχε παραγγείλει λέγοντας σ᾿ ὅλους τοὺς Ἀποστόλους «Ἔχετε πάντα τὸ νοῦ σας καὶ προσεύχεσθε, γιὰ νὰ μὴ μπεῖτε σὲ πειρασμό». Ἀκόμη καὶ ἰδιαίτερη παρατήρηση τοῦ ἔκαμε ὁ Κύριος, ὅταν τοῦ εἶπε: «Πέτρε κοιμᾶσαι;» Ἀκόμη
ὁ Πέτρος εἶχε πρόσφατο τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου, ποὺ προσευχόταν συνέχεια ἐπὶ τρεῖς ὦρες. Κι ὅμως ὅλα αὐτὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν κάνουν νὰ ξυπνήσει ἀπὸ τὸ βαρὺ ὕπνο, ποὺ τὸν εἶχε κυριεύσει. Βλέπεις,ἀδελφέ, πόσο ἀδύνατος εἶναι ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος, ὅταν δὲν ζητάει μὲ τὴν προσευχὴ βοήθεια ἀπὸ τὸν
Θεό; 

ΠΗΓΗ: 
Giannis Spanos:http://www.facebook.com/

Ἡ Θεία Κοινωνία καί ἡ ὥρα τοῦ θανάτου, μία διδακτική ἀληθινή ἱστορία..

Ἕνας ἱερεύς ὁ πάπα-Θεόδωρος κλήθηκε γιά νά κοινωνήσει δύο χριστιανούς ἑτοιμοθάνατους. Ἕναν πλούσιο, σκληρό καί φιλάργυρο καί μία ἐνάρετη χήρα, πού μεγάλωσε μόνη της, μέ τιμιότητα καί σωφροσύνη, σκληρό ἀγώνα καί φτώχεια πολλή, ἐκεῖνα τά χρόνια, ὀκτώ παιδιά!!!

Ὁ πάπα-Θεόδωρος πῆρε μαζί τόν διάκονό του, τόν πατέρα Λαυρέντιο. Μπροστά ὁὁ διάκονος καί ὁ ἱερεύς μέ τό ἅγιο Ποτήριο, ἀσκεπής καί μέ τόν Ἀέρα στούς ὤμους, (ὅπως ἐσυνηθίζετο τότε), πῆγαν πρῶτα στό σπίτι τοῦ πλούσιου, ἀλλά αὐτός οὔτε καν ἤθελε νά ἀκούσει γιά Θεία Κοινωνία! Μόνο φώναζε: νεωκόρος, στό πλάι

-Δέν εἶμαι ἐγώ γιά θάνατο!

Ἔγινε ἕνας διάλογος, ὅσο ἦταν δυνατόν, μεταξύ του ἱερέως καί τοῦ ἄρρωστου, ἀλλά αὐτός ἦταν ἀνένδοτος, δέν ἤθελε νά κοινωνήσει.

Λέγει τότε ὁ διάκονος, ὁ πατήρ Λαυρέντιος:

-Πάτερ Θεόδωρε, μοῦ δίνετε, σᾶς παρακαλῶ τό ἅγιο Ποτήριο, νά πάω νά κοινωνήσω τήν ἑτοιμοθάνατη κυρία Μαρία καί ἐσεῖς νά συζητήσετε μέ τόν ἀσθενῆ μέχρι νά γυρίσω! καί, ἐάν ἔχει πεισθεῖ, νά τόν κοινωνήσομε μετά;

-Νά πᾶς παιδί μου, μέ τίς εὐχές μου.

Ὁ νεωκόρος μπροστά μέ τό λαδοφάναρο καί πίσω ὁ διάκονος μέ τήν Θεία Κοινωνία ἔφθασαν σέ ἕνα φτωχικό σπιτάκι. Μπῆκαν μέσα καί εἶδαν γύρω ἀπό τό κρεβάτι τῆς κυρά-Μαρίας νά παρευρίσκονται τά παιδιά, τά ἐγγόνια, οἱ λοιποί συγγενεῖς της καί ὅλοι νά κλαῖνε γιά τήν ὑπέροχη αὐτή μητέρα, γιαγιά καί συγγενῆ.

Μόλις προχώρησε λίγο ὁ διάκονος, ἔμεινε ἀκίνητος! Τί εἶδε; Ἀνείπωτο θέαμα! Περικυκλωμένη δέν ἦταν μόνο ἀπό ἀνθρώπους ἤ ἁγιασμένη αὐτή ψυχούλα, ἀλλά καί ἀπό δεκάδες Ἀγγέλους καί Ἀρχαγγέλους, ποῦ συνωστίζονταν μέσα στό δωμάτιο ποιός θά πρῶτο-χαϊδέψει καί ποιός θά πρῶτο-ἁπαλύνει καί θά πρῶτο-σφουγγίσει τόν ἵδρωτα αὐτῆς τῆς ὑπερευλογημένης μάνας!

Καί δέν ἦταν μόνο αὐτό!!! Ἀκριβῶς πάνω ἀπό τό κεφαλάκι της, στό προσκεφάλι της δηλαδή, ἦταν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ ὁποία μέ ἕνα θεοΰφαντο μαντήλι τῆς σκούπιζε τόν ἵδρωτα τοῦ πυρετοῦ ἀπό τό μέτωπό της. Τά δέ χείλη τῆς ἑτοιμοθάνατης ψιθύριζαν: «Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε».

Καί-ὤ τοῦ θαύματος- ὅλοι οἱ Ἄγγελοι ἔπεσαν «μπρούμυτα» καί προσκύνησαν τό εἰσερχόμενο πανάγιο Ποτήριο πού εἶχε μέσα τό τίμιο Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου! Ὅλες οἱἈγγελικές Δυνάμεις!

καί ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, κατά ἕναν ἀκατάληπτο τρόπο, ἀσπάσθηκε τό ἅγιο Ποτήριο καί ὁδήγησε τόν διάκονο νά κοινωνήσει τήν ἑτοιμοθάνατη.

Μετά τή Θεία Κοινωνία οἱ Ἄγγελοι πῆραν, τήν ψυχή αὐτῆς τῆς εὐλογημένης μάνας, τήν παρέδωσαν στά χέρια τῆς Παναγίας καί ὅλοι μαζί ἀνῆλθαν στόν Οὐρανό. Ἄστραψε ὁ τόπος, μοσχοβόλησε τό δωμάτιο καί ὁ διάκονος μέ φόβο καί χαρά ἀπερίγραπτη καί ἀγαλλίαση ἔφυγε…καί ἐπέστρεψε στό σπίτι τοῦ πλουσίου…

Μπῆκε μέσα καί τόν κατέλαβε ρίγος! γιατί γύρω ἀπό τό κρεβάτι, τοῦ φιλάργυρου αὐτοῦἀνθρώπου, βρίσκονταν ἑκατοντάδες δαίμονες, οἱ ὅποιοι μέ τρίαινες φοβερές κατατρυποῦσαν τό σῶμα του σέ διάφορα σημεῖα: στά γόνατα, στά πόδια, στά χέρια, στίς παλάμες, στήν κοιλιά, στό λάρυγγα, στά μάτια, στό κεφάλι… Μέ ὅσα μέλη ἁμάρτησε, πάνω σ’ αὐτά τρυποῦσαν οἱ δαίμονες. Οὔρλιαζε, φώναζε ὁ ταλαίπωρος πλούσιος.Παρέδωσε τό ἅγιο Ποτήριο τρέμοντας, στά χέρια τοῦ ἱερέως, ὁ διάκονος, καί ἀπό τόν τρόμο τοῦ λιποθύμησε…

O ἱερεύς εἰς μάτην προσπαθοῦσε νά πείσει τόν πλούσιο νά «ἑτοιμαστεῖ» γιά τό τέλος! Αὐτός τίποτα! Πέθανε τελικά χωρίς Θεία Κοινωνία καί χωρίς Ἐξομολόγηση.

TI ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ-2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ

Στόν κύκλο τών εορτών τού λειτουργικού χρόνου κάποια γεγονότα τού σωτηριολογικού κύκλου έχουν μιά ιδιαίτερη σπουδαιότητα αφού μέσα απ' αυτά σάν από χαραμάδες ατενίζουμε τό φιλάνθρωπο σχέδιο τής θείας τού Θεού βουλής γιά τή λύτρωσή μας. Ξεκινούν από τήν εκπλήρωση τής αρχαίας βουλής μέ τόν Ευαγγελισμό τής Θεοτόκου, γευόμαστε τήν χαρά τής Γεννήσεως καί τώρα τήν συνάντηση μέ τήν εκπλήρωση τών νομικών διδαχών τήν ημέρα τής Υπαπαντής καί συνεχίζονται, είτε στόν κύκλο τών κινητών, είτε σ' αυτόν τών ακινήτων εορτών.Η Υπαπαντή αποτελεί κι αυτή ένα σταθμό στήν πορεία τής ζωής τού νέου Βρέφους καί συμβαίνει σαράντα ημέρες μετά τήν Γέννηση.

Πηγή:http://www.i-m-attikis.gr

Υπαπαντή θά πεί προϋπάντηση, (από τό ρήμα υπαπαντώ, υπό + απαντώ) καί έχει σχέση μέ δυό περιστατικά, πού βρίσκουν τήν εκπλήρωσή τους τήν μέρα αυτή.  

Κάθε Εβραίος πατέρας είχε τήν υποχρέωση από τόν Μωσαϊκό Νόμο νά προβεί στόν εξαγιασμό καί αφιέρωση τού πρωτοτόκου αρσενικού του παιδιού. Από τό βιβλίο τής Εξόδου (13, 1, 12-13) πληροφορούμαστε, ότι ο Θεός, μετά τήν θανάτωση τών πρωτοτόκων παιδιών τών Αιγυπτίων, διέταξε τούς Εβραίους νά αφιερώνουν σ' Αυτόν, "πάν άρσεν διανοίγον μήτραν". Αλλά καί όταν στήθηκε η Σκηνή τού Μαρτυρίου καί ανέλαβαν τήν ιερατική υπηρεσία της οι Λευίτες (Αριθμ. 3, 11), πάλι ο Θεός δίνει εντολή, ώστε νά διατηρηθεί ζωντανή στήν κάθε εβραϊκή καρδιά η έννοια τού δικαιώματός Του πάνω στά πρωτότοκα αγόρια νά εξαγοράζονται (Αριθμ. 18, 15-16) αντί πέντε σίκλων (σίκλος, μονάδα βάρους) από χρυσό ή άργυρο, καί αντιστοιχούσε σέ βάρος 14,5 γραμμάρια...

Ο ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΗΝ ΓΙΟΓΚΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΙΛΑΤΕΣ.ΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ ΕΝΤΟΝΑ

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΤΑΝΟΥΝ ΟΙ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΣΕΚΤΕΣ ΠΟΥ ΕΦΕΡΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΔΟΞΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΩΣ ΔΗΘΕΝ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ (YOGA-PILATES),ΠΟΥ ΚΑΤΕΚΛΥΣΑΝ ΩΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΔΗΘΕΝ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΑ,
ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΑΠΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΦΟΡΕΑ,ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΑΘΗΝΑΙΩΝ !  http://www.cityofathens.gr/el/athlitismos/xoroi-athlisis/gymnastiria
ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΑΥΤΩΝ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΑΝΥΠΟΨΙΑΣΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ,ΠΟΥ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ,ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ ΠΑΝΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ (ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΕΣ) ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΜΕΘΟΔΩΝ "ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗΣ" ΤΗΣ "ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ" "ΝΕW AGE".
ΠΟΛΥ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΟΤΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΙΟΓΚΑ ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΟΠΩΣ Π.Χ.ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ ΗΔΗ,ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΑΚΟΜΑ.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ TO ΠΙΛΑΤΕΣ ΚΑΙ Η ΓΙΟΓΚΑ ME ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:
Το Πιλάτες, που έχει χαρακτηρισθεί και ως «η δίδυμη μέθοδος της γιόγκα», αυτοπροσδιορίζεται ως μια «κινησιολογική προσέγγιση ενεργειακής εκγύμνασης μέσω χαλάρωσης».
(Απόσπασμα απο άρθρο-έρευνα της Ελένης Ανδρουλάκη)
[1] Είναι μια πρακτική η οποία συνδυάζει «βασικές αρχές της γιόγκα και άλλων παραδοσιακών μεθόδων άσκησης που προέρχονται από τις ανατολικές φιλοσοφίες με τη δυναμική μεταγενέστερων δυτικών μεθόδων».[2]...

Η ΑΙΡΕΤΙΚΗ Χ.Ο.Ε (ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΙΡΗΝΗΣ),ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

 Η ΚΑΚΟΔΟΞΗ Χ.Ο.Ε

«Ταύτα έγραψα υμίν περί των πλανώντων υμάς» (Α' Ιωάν. β, 26)

Από το βιβλίο: ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ Αρχιμ. Γερβ. Ραπτοπούλου Έκδοσις Αποστολικής Διακονίας

Όλες οι αιρέσεις  είναι ξενόφερτες αιρέσεις. Είναι αιρέσεις «εισαγωγής». Έλειπε μια αίρεση εγχώρια. Κι αυτό το κενό ήρθε και το κάλυψε ένας Έλληνας. Το όνομά του: Στυλιανός Γιαννετάκης.

Ο Στυλιανός Γιαννετάκης ίδρυσε την κακόδοξη Χ.Ο.Ε., πού τα αρχικά αυτά γράμματα σημαίνουν: Χριστιανική Οργάνωση Ειρήνης. Την ίδρυσε κι αυτός ύστερα από όραμα.

Το όραμα

Μια μέρα φανερώθηκε στο γέροντα Στυλιανό Γιαννετάκη ο Χριστός και του είπε: «Πήγαινε να εγκατασταθείς στην Αθήνα και εκεί να δημιουργήσεις μια Οργάνωση, πού θα είναι γέφυρα του λαού προς την Εκκλησία».

Στην αποστολή του αυτή, την οποία ανέθεσε ο «Χριστός» να φέρει σε πέρας ο υπερήλικας Στυλ. Γιαννετάκης, έχει σαν βοηθούς το γαμβρό του, από θυγατέρα, Νικόλαο Μουτσάκη, έμπορο, και τον κουμπάρο του Αστέριο Χασιώτη, γεωπόνο. Με αυτούς τους δυό αγωνίζεται χρόνια τώρα, από το 1959, οπότε ίδρυσε τη ΧΟΕ, να «σώσει» κι αυτός τον κόσμο!, όπως τον «σώζουν» και όλες οι ανά τον κόσμο αιρέσεις.
Η ΧΟΕ έχει ιδρύσει κλιμάκια σε πολλές πόλεις της Ελλάδος και του εξωτερικού. Τα κλιμάκια αυτά, πού σαν αποστολή έχουν τη διάδοση της ΧΟΕ, στελεχώνονται από πρόσωπα έμπιστα και αφοσιωμένα στην Οργάνωση, χωρίς υλικές απολαβές. Είναι πρόσωπα άγαμα ή και έγγαμα, αλλά χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις. Γιατί, όπως καταθέτουν πρώην στελέχη της ΧΟΕ πού εργάσθηκαν σε χώρες του εξωτερικού, οι νέοι και οι νέες προτρέπονται να μη συνάπτουν γάμο, κι αν το κάνουν αυτό, να αποφεύγουν την τεκνογονία. Κι αυτό, για να έχουν όλο τους το χρόνο διαθέσιμο για τη διάδοση της ΧΟΕ όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον κόσμο.

Αλλά ποιες είναι οι κακοδοξίες της ΧΟΕ;

1. Τα στελέχη της ΧΟΕ δεν πρέπει να προέρχονται από την Εκκλησία, αλλά από απλούς και αγράμματους ανθρώπους. Ο ιδρυτής της ΧΟΕ, ο σύγχρονος αυτός Μωυσής, όπως το πιστεύουν οι Χοεκοί, έλαβε ειδικό μήνυμα από το Θεό, πού λέει επιγραμματικά:
«... Τα στελέχη αυτά δεν θα είναι από την Εκκλησία, όπως και ο Χριστός δεν διάλεξε τους αποστόλους του από τους Αρχιερείς (του Ισραήλ), αλλά από απλούς και αγράμματους ανθρώπους».

Συνεπώς, σύμφωνα με το θεϊκό μήνυμα, κανένα στέλεχος της ΧΟΕ δεν πρέπει να προέρχεται από την τάξη του Κλήρου της Εκκλησίας μας. Κανένας επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ο κληρικός διαπιστώνοντας την πλάνη της ΧΟΕ θα συστήσει καθηκόντως την επαναφορά της στους κόλπους της μιας, Αγίας και Αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Παρουσία κληρικών της Αγίας μας Εκκλησίας, σαν στελέχη, στη ΧΟΕ, όπως και σε κάθε άλλη αίρεση, σημαίνει τη διάλυσή τους.

2. Στα μηνύματα πού πήρε από το Θεό ο ιδρυτής της ΧΟΕ είναι και τούτο: Οι πιστοί της Οργανώσεως είναι οι 144.000 πού αναφέρει η Αποκάλυψη στο κεφάλαιο ιγ, 34.
«Ο αρχηγός της Οργανώσεως Στυλιανός Γιαννετάκης, έλαβε μήνυμα από το Θεό να οργάνωση τους πιστούς μέχρι ο αριθμός τους να φτάσει τις 144.000, ώστε δι'; αυτών, οίτινες θα αποτελέσουν τα στελέχη, να ολοκληρωθεί το σχέδιο του Θεού... Μέχρι να συμπληρωθεί ο αριθμός των στελεχών σε 144.000, πρέπει να καταβληθεί σοβαρή προσπάθεια έγγραφης νέων μελών (ηλικίας μέχρι 40, το πολύ 45 ετών)»...

Ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

Τὸ γεγονὸς τῆς Ὑπαπαντῆς, ποὺ ἐξιστορεῖ ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ β’ κεφάλαιο τὸ Εὐαγγελίου του, συνέβη σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν γέννηση τοῦ Ἰησοῦ. Σύμφωνα μὲ τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο, ἂν τὸ πρῶτο παιδὶ τῆς οἰκογένειας ἦταν ἀγόρι, ἀφιερωνόταν στὸν Θεὸ καὶ συγχρόνως προσφερόταν γιὰ θυσία ἕνας ἀμνὸς ἢ ἕνα ζευγάρι τρυγόνια ἢ δυὸ μικρὰ περιστέρια. Τὸ γράμμα τῶν ἐντολῶν αὐτῶν πληροῦντες ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Παρθένος Μαρία, ἀνῆλθαν τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα ἀπὸ τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ στὸ ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων, γιὰ νὰ προσφέρουν τὸν Ἰησοῦ στὸν Θεὸ καὶ νὰ δώσουν τὴν θυσία περὶ καθαρισμοῦ. Τὸ ζευγάρι ὑποδέχθηκε στὸ ναὸ ὁ ὑπερήλικας Προφήτης Συμεών, ὁ ὁποῖος δέχθηκε τὸν Ἰησοῦ στὴν ἀγκαλιά του φωτισμένος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἔχοντας λάβει ἀποκάλυψη ἀπὸ Αὐτὸ ὅτι δὲν θὰ ἀπέθνησκε πρωτοῦ δεῖ Ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἔχρισε Βασιλέα καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ἡ ἑορτὴ εἰσήχθηκε πρῶτα στὴν Δύση πρὸς κατάργηση τῶν τελουμένων εἰδωλολατρικῶν ἑορτῶν, κατὰ τὶς ἀρχὲς τοῦ Φεβρουαρίου, πρὸς τιμὴν τοῦ Πανός, ὡς καθαρῶς θεομητορικὴ ἑορτή. Ἀργότερα καθιερώθηκε καὶ στὴν Ἀνατολή. Κατὰ μὲν τὸν Γεώργιο Κεδρηνὸ ἡ ἑορτὴ εἰσήχθηκε ἐπὶ τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουστινιανοῦ τοῦ Α’ (518 – 527 μ.Χ.), κατὰ δὲ τὸ Νικηφόρο Κάλλιστο ὁ μέγας Ἰουστινιανὸς (525 – 565 μ.Χ.) διέταξε, τὸ 542 μ.Χ., νὰ ἑορτάζεται ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Σωτῆρος σὲ ὅλη τὴ γῆ. Ἐπειδὴ ὅμως διασώζονται σήμερα λόγοι – ὁμιλίες στὴν ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς, ποὺ χρονολογοῦνται πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸν 6ο αἰῶνα μ.Χ., εἰκάζεται ὅτι ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστίνος εἰσήγαγε τὴν ἑορτὴ στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς, στὴν Κωνσταντινούπολη, ἐτελεῖτο στὸ ναὸ τῶν Βλαχερνῶν, ὅπου παρευρίσκονταν καὶ οἱ βασιλεῖς. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Χαῖρε Κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε· ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, φωτίζων τοὺς ἐν σκότει. Εὐφραίνου καὶ σὺ Πρεσβῦτα δίκαιε, δεξάμενος ἐν ἀγκάλαις τὸν ἐλευθερωτὴν τῶν ψυχῶν ἡμῶν, χαριζόμενον ἡμῖν καὶ τὴν Ἀνάστασιν. Κοντάκιον. Ἦχος α’. Ὁ μήτραν παρθενικὴν ἁγιάσας τῷ τόκῳ σου, καὶ χεῖρας τοῦ Συμεὼν εὐλογήσας ὡς ἔπρεπε, προφθάσας καὶ νῦν ἔσωσας ἡμᾶς, Χριστὲ ὁ Θεός. Ἀλλ’ εἰρήνευσον ἐν πολέμοις τὸ πολίτευμα, καὶ κραταίωσον βασιλεῖς οὓς ἠγάπησας, ὁ μόνος φιλάνθρωπος. Μεγαλυνάριον. Σήμερον ἡ Πάναγνος Μαριάμ, τῷ Ναῷ προσάγει, ὥσπερ βρέφος τὸν Ποιητήν, ὃν ἐν ταῖς ἀγκάλαις, ὁ Πρέσβυς δεδεγμένος, Θεὸν αὐτὸν κηρύττει, κἂν σάρκα εἴληφε. ΠΗΓΗ:   http://www.synaxarion.gr/gr/sid/1987/sxsaintinfo.aspx

Σήμερα τιμοῦνται οἱ Ἅγιοι: Ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Ἀγαθόδωρος ὁ Μάρτυρας Ἰορδάνης ὁ Νεομάρτυρας Γαβριὴλ ὁ Ὁσιομάρτυρας Εὐθύμιος ἐκ Γεωργίας Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Ἀπεκοῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Γουμενίσσης Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Κακιᾶς Μέλισσας Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Ὑπαπαντῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Φλεβαριωτίσσης ἢ Λιβύης Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Φλεβαριωτίσσης Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Χρυσαλινιωτίσσης Σήμερα δὲν ὑπάρχει Ὀνομαστικὴ ἑορτή

Συναξαριστής α΄ Φεβρουαρίου: ΑΓΙΟΥ ΤΡΥΦΩΝΟΣ, ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΕΡΠΕΤΟΥΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤῌ.

Τρύφωνος Μάρτυρος, Πέτρου ἐν Γαλατίᾳ, Βενδιμιανοὺ Ὁσίου, Βασιλείου Ὁμολογητοῦ, Βασιλείου τοῦ Συναξαριστοῦ, Τιμοθέου Ὁσίου, Θεΐωνος μετὰ δυὸ παίδων, Καρίωνος Μάρτυρος, τῶν Ἁγίων Περπετούας, Σατύρου, Ροβεκάτου, Φιλικητάτης, Σατουρνίνου καὶ Σεκούνδου, Μπριντζίτας Ὁσίας, Ἀντωνίου Ἐρημίτου, Ἠλία Μεγαλομάρτυρα, τῶν Ὁσίων Δαβίδ, Συμεὼν καὶ Γεωργίου τῶν αὐταδέλφων, τῶν Ἁγίων Ἀδριανοῦ, Πολυεύκτου, Πλάτωνος καὶ Γεωργίου ἐν Μεγάροις, Ἀναστασίου τοῦ Ναυπλιέως, Πέτρου Ἱερομάρτυρα, Ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ ἐν Ἀρμουλαδῇ.

Ὁ Ἅγιος Τρύφων ὁ Μάρτυρας (Εορτή Τρύφωνας)

 

Ὁ Ἅγιος Τρύφων καταγόταν ἀπὸ τὴ Λάμψακο τῆς ἐπαρχίας Φρυγίας καὶ ἔζησε στὰ χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Γορδιανοῦ Γ’ (238-244 μ.Χ.), Φιλίππου (244-249 μ.Χ.) καὶ Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Προερχόταν ἀπὸ πτωχὴ οἰκογένεια καὶ στὴν παιδική του ἡλικία, ἔβοσκε χῆνες γιὰ νὰ ζήσει. Συγχρόνως ὅμως μελετοῦσε μὲ ζῆλο τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἦταν πολὺ φιλακόλουθος. Ἔτσι, σιγὰ – σιγὰ ὁ Ἅγιος, μὲ τὴν εὐσεβῆ φιλομάθειά του, κατόρθωσε ὄχι μόνο νὰ διδαχθεῖ ὁ ἴδιος, ἀλλὰ καὶ νὰ διδάσκει τὶς αἰώνιες ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας. Γρήγορα ἡ εὐσεβὴς ψυχή του δέχθηκε τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὁ Θεὸς τὸν ἀξίωσε νὰ θαυματουργεῖ. Ὅμως ὁ Ἅγιος θεράπευε ὄχι μόνο κάθε ἀσθένεια ἀλλὰ καὶ ἐλευθέρωνε τὶς μολυσμένες ἀπὸ τὰ δαιμόνια ψυχές...

Βίος, μαρτύριον καὶ θαύματα τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Τρύφωνος τοῦ θαυματουργοῦ [Συναξάριον] [Βίος καὶ Μαρτύριον] [Θαυμαστὰ Διηγήματα]

Προέλευση: Ἁγιος Μάρτυς Τρύφων, ἔκδοσις Ἱ. Μ. Ξενοφῶντος Ἁγίου Ὄρους

---

Τῇ Α´ τοῦ αὐτοῦ μηνός (Φεβρουαρίου), Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Τρύφωνος.

Στίχοι. Σὺ δὲ Τρύφων τί; τὸ ξίφος θνήσκω φθάσας. Καιρὸς δὲ τίς σου τοῦ τέλους; Νουμηνία. Ἐν Φεβρουαρίοιο Τρύφων πρὸ τομῆς θάνε πρώτῃ.

Οὗτος ὑπῆρχεν ἐκ Λαμψάκου τῆς κώμης, τῶν Φρυγῶν ἐπαρχίας, ἐπὶ τῆς βασιλείας Γορδιανοῦ, ἐν τῷ διακοσιοστῷ ἐννενηκοστῷ πέμπτῳ ἔτει ἀπὸ τῆς Αὐγούστου βασιλείας. Ἔτι δὲ κομιδῇ νέος ὤν, καὶ τῇ ἡλικίᾳ κατάλληλον ἐπιτήδευμα μετιών, (χῆνας γὰρ ἔβοσκεν, ὥς φασι) Πνεύματος ἁγίου ἐπλήσθη, καὶ ἦν πᾶσαν ἰώμενος μαλακίαν, καὶ δαίμονας ἐξελαύνων. Ἐθεράπευσε δὲ καὶ τὴν τοῦ Βασιλέως θυγατέρα, ὑπὸ τοῦ δαίμονος κρατουμένην· ἔνθα λέγεται ὑποδεῖξαι τὸν δαίμονα τοῖς παροῦσιν, ὡς κύνα μέλανα, τὰς πονηρὰς πράξεις αὑτοῦ διαγγέλλοντα, καὶ πολλοὺς ἐπὶ τῷ θαύματι πρὸς τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν μεταγαγεῖν.Ἐπὶ δὲ τοῦ βασιλέως Δεκίου, ὃς Φίλιππον διεδέξατο, τὸν κρατήσαντα μετὰ Γορδιανόν, διεβλήθη Ἀκυλίνῳ τῷ ἐπάρχῳ τῆς Ἀνατολῆς, ὅτι μὴ λατρεύει, φησί, τοὺς δαίμονας. Ἀχθεὶς δὲ πρὸς αὐτὸν ἐν Νικαίᾳ, καὶ ὁμολογήσας τὸ τοῦ Χριστοῦ ὄνομα, πρῶτον σπαθίζεται· εἶτα ἵπποις δεσμεῖται, καὶ ἐλαύνεται, χειμῶνος ὥρᾳ, κατὰ δυσβάτων καὶ δυσπροόδων χωρίων· καὶ μετὰ τοῦτο, γυμνὸς ἐπάνω σιδηρῶν ἥλων σύρεται. Ἔτι δὲ μαστιχθείς, καὶ λαμπάσι πυρὸς τὰς πλευρὰς ἐκκαείς, τὴν διὰ ξίφους ἀπόφασιν δέχεται, ἣν προφθάσας, τῷ Θεῷ τὸ πνεῦμα παρέθετο. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ Σύναξις ἐν τῷ Μαρτυρείῳ αὐτοῦ, τῷ ὄντι ἔνδον τοῦ σεπτοῦ Ἀποστολείου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, πλησίον τῆς Ἁγιωτάτης Μεγάλης Ἐκκλησίας.

Ὁ Ἅγιος αὐτὸς ἦταν ἀπὸ τὴν Λάμψακο τῆς Φρυγίας καὶ ἔζησε στὰ χρόνια τῶν βασιλέων Γορδιανοῦ (238-244), Φιλίππου καὶ Δεκίου. Φτωχότατος στὴν παιδική του ἡλικία, ἀναγκάσθηκε γιὰ κάποιο καιρὸ νὰ βόσκει χῆνες, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ζήσει. Ἐνῷ ἐξασκοῦσε τὴν ταπεινή του δουλειά, συγχρόνως μελετοῦσε καὶ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ μὲ πολὺ ζῆλο ἐκτελοῦσε τὰ θρησκευτικά του καθήκοντα. Ἡ Ἁγία Γραφή, ποὺ διάβαζε ὁ Τρύφων, μεταξὺ ἄλλων λέει: «Ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν». Ποὺ σημαίνει, ὁ Θεὸς τίθεται ἀντιμέτωπος στοὺς ὑπερήφανους...ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΛΙΚ ΕΔΩ